Sana Rağmen

BÖLÜM 15Yeni Bir Heyecan (2.

Kısım)"Bazen insanın kalbi, gerçekleşeceğini bilmediği ihtimaller için bile heyecanlanır."Son ders biter bitmez zil çaldı.Sınıfın içi bir anda hareketlenmişti.Herkes çantasını alıyor, bir yandan da yapılacak etkinlik hakkında konuşuyordu.İrem ayağa kalkıp heyecanla,"Hadi, isimler yazılmadan gidelim."dedi.Ben olduğum yerde oturuyordum.Beyza bunu fark edince yanıma geldi."Ne oldu?""Bilmiyorum...""Ya gitmek istemiyorsan?"Aslında istemiyor değildim.Sadece çekiniyordum."Ya çok kalabalık olursa?""Ya sıkılırsam?""Ya..."Beyza sözümü kesti."Ya Arda da gelirse?"Yüzüm bir anda kızardı.Başımı eğerek gülümsedim."Belki..."İrem ikimize bakıp kahkaha attı."Tamam, tamam.""Artık kalkın.""Yoksa kontenjan dolar."Üçümüz birlikte sınıftan çıktık.Koridor, etkinlik için isim yazdırmaya giden öğrencilerle doluydu.Merdivenlerden aşağı inerken herkes aynı konuyu konuşuyordu."Acaba nereye gidilecek?""Otobüsle mi gideceğiz?""Öğretmenler de gelecek mi?"Ben ise sessizce yürüyordum.Heyecanım her adımda biraz daha artıyordu.İsimlerin yazıldığı masaya yaklaştığımızda önümde birkaç kişi vardı.Beyza hiç düşünmeden adını yazdırdı.Ardından İrem.Sıra bana geldi.Kalemi elime aldım.Bir an duraksadım.Beyza bana dönüp gülümsedi."Gül...""Hadi."Derin bir nefes aldım.Adımı yavaşça listeye yazdım.O an içimde garip bir mutluluk oluştu.Sanki küçük de olsa önemli bir karar vermiştim.Tam arkamı dönecekken koridorun diğer ucunda bir hareketlilik oldu.Bir grup 11. sınıf öğrencisi de listeye doğru geliyordu.İstemeden başımı kaldırdım.Kalbim yeniden hızlandı.Aralarında Arda da vardı.Siyah sırt çantası omzundaydı.Arkadaşlarıyla konuşarak yavaş yavaş masaya yaklaşıyordu.Ben olduğum yerde birkaç saniye donup kaldım.Beyza bakışlarımı takip etti.Sessizce kulağıma eğildi."Bakma.""Yoksa yine dalıp gideceksin."Gülmemek için kendimi zor tuttum."Bakmıyorum."dedim.Ama gözlerim istemsizce tekrar aynı yöne kaydı.Arda ve arkadaşları sıraya geçmişti.İsimlerini yazdırıyorlardı.İçimden,"Demek o da geliyor..."diye geçirdim.Bu düşünce bile bütün günkü yorgunluğumu unutturmuştu.İrem koluma girdi."Hadi artık."Üçümüz okulun bahçesine çıktık.Beyza bana bakıp sırıttı."Eee?""Eee ne?""Mutlusun.""Biraz.""Biraz mı?""Bayağı."Üçümüz de kahkahalarla gülmeye başladık.Okul çıkışı birlikte eve doğru yürüyorduk.Yolda etkinlik hakkında tahminler yürütüyorduk."Acaba piknik mi?"dedi İrem."Belki müze gezisidir."dedi Beyza.Ben ise dalmış gitmiştim.Beyza omzuma hafifçe vurdu."Yine gittin.""Nereye?""Düşüncelerine."İç çekerek gülümsedim."Biraz.""Ne düşünüyorsun?""Etkinlik nasıl geçer acaba?"Beyza gözlerini kıstı."Emin misin?"İkimiz de gülmeye başladık."Tamam...""Biraz da Arda'yı düşünüyorum."İrem başını iki yana salladı."Şaşırmadım."Akşam olduğunda Beyza yine bize geldi.Artık neredeyse her hafta bir gece bizde kalıyordu.Yemekten sonra odama geçtik.Yatağın üzerine uzandık.Ben daha konuşmaya başlamadan Beyza,"Tamam."dedi."Anlat bakalım.""Neyi?""Aklından geçenleri."Gülerek tavana baktım."Sence etkinliğe gelir mi?""Adını yazdırdı.""Evet ama...""Belki son anda vazgeçer."Beyza yastığı bana doğru attı."Sen de vazgeçme.""Belki hiçbir şey olmayacak.""Belki sadece güzel bir gün geçireceksin."Başımı salladım."Haklısın."Sonra yine dayanamadım."Biliyor musun...""Hı?""Bugün yine çok yakışıklıydı."Beyza ellerini yüzüne kapattı."Yine başladı.""Ne yapayım?""Gerçekten çok yakışıklı.""Bir de siyah giyinmişti."Beyza gülmekten kendini tutamıyordu."Gül...""Bir gün seninle oturup yarım saat konuşacağız.""Ve sen bana Arda'nın adını bile söylemeyeceksin."Ben kahkaha atarak,"O gün gelirse haber ver."dedim.Çünkü bunun mümkün olduğuna ben bile inanmıyordum.Gece ilerledikçe etkinlik hakkında hayaller kurmaya başladık."Ne giysem acaba?"dedim.Beyza düşünmeye başladı."Bence sana krem rengi çok yakışıyor.""Belki onu giyersin.""Saçlarını da doğal bırakırsın.""Belki hafif dalgalı yaparım.""Kesinlikle."İkimiz de gülümseyerek ertesi haftayı hayal etmeye başladık.O gece uyumadan önce içimde uzun zamandır hissetmediğim kadar tatlı bir heyecan vardı.Belki o etkinlikte hiçbir şey olmayacaktı.Belki sadece uzaktan görecektim.Ama bazen insanı mutlu etmeye, gerçekleşmemiş bir ihtimal bile yetiyordu."Hayallerin en güzeli, henüz gerçekleşmemiş ama gerçekleşme ihtimali olan hayallerdir."