Sana Rağmen

BÖLÜM 16Yeni Bir Sayfa (2.

Kısım)"En güzel anılar, planladıkların değil; hiç beklemediğin anda yaşadıklarındır."Öğretmenimizin peşinden yürümeye başladık.Mesire alanı tahmin ettiğimden çok daha büyüktü.Bir tarafta rengârenk çiçekler vardı, diğer tarafta yüksek çam ağaçları gökyüzüne doğru uzanıyordu.Kuş sesleri, öğrencilerin kahkahalarına karışıyordu.Ben, Beyza ve İrem en arkada yürüyorduk.Beyza sürekli etrafın fotoğrafını çekiyordu."Şuraya baksana!"dedi heyecanla."Ne kadar güzel çıkmış."Telefonunu bana uzattı.Gerçekten de gölün üzerinde güneş ışıkları parlıyordu."Çok güzel olmuş."dedim.İrem bir anda koluma girdi."Gül.""Hı?""Bugün çok dalıp gitmiyorsun.""Fark ettin mi?"Gülümsedim."Evet.""Bugün sadece günü yaşamaya çalışıyorum."Beyza hemen araya girdi."İşte benim arkadaşım!"Üçümüz de gülmeye başladık.Yürüyüş bittikten sonra öğretmenler bizi serbest bıraktı."Bir saat boyunca bu alanın dışına çıkmadan dolaşabilirsiniz.""Bir saat sonra tekrar burada toplanacağız."Herkes gruplar hâlinde dağılmaya başladı.Biz de gölün kenarına doğru yürüdük.Yolda küçük bir köprü vardı.Köprünün üzerine çıkıp uzun uzun manzarayı izledik.İrem telefonu çıkarıp,"Hadi bir sürü fotoğraf çekelim."dedi.Yaklaşık on dakika boyunca birbirimizin fotoğraflarını çektik.Beyza beni tek başıma gölün önüne geçirip,"Gülümse."dedi.Ben de istemeden gülümsedim.Fotoğrafı gösterince şaşırdım."Ben miyim bu?""Evet.""Çok güzel çıkmışsın."dedi Beyza."Gerçekten."İrem de aynı fikirdeydi."Kesin bunu profil fotoğrafı yap."Gülerek başımı salladım."Belki."Bir süre sonra göl kenarındaki banklara oturduk.İrem çantasından atıştırmalıklar çıkardı.Hep birlikte bir şeyler yerken sohbet etmeye başladık.Beyza yine bana dönüp gülümsedi."Bugün kaç kere Arda'yı düşündün?"İrem hemen,"Başladı yine."dedi.Ben utana utana,"Vallahi eskisi kadar değil."dedim.Beyza kaşını kaldırdı."Emin misin?""Biraz düşündüm.""Biraz mı?""Hadi ama..."Üçümüz de kahkaha attık.Tam o sırada uzaktan bir futbol topu hızla bizim bulunduğumuz tarafa doğru geldi.Top, oturduğumuz bankın önünde durdu.Hepimiz irkilmiştik.Birkaç saniye sonra topun peşinden koşan birkaç öğrenci geldi.Aralarında Arda da vardı.Ben bir an nefesimi tuttum.Arda topu almak için eğildi.Sonra arkadaşlarına dönüp,"Hadi devam edelim."dedi.Topu alıp tekrar oyun oynadıkları alana doğru yürüdüler.Bütün olay sadece birkaç saniye sürmüştü.Ama benim kalbim yine hızlanmıştı.Beyza yüzüme baktı."Gül...""Ne?""Bugün gerçekten sakinsin.""Eskiden olsa şu an konuşamazdın."Derin bir nefes aldım."Galiba yavaş yavaş alışıyorum."Biraz daha yürüdükten sonra küçük bir büfenin önüne geldik.İrem dondurma almak istedi.Hepimiz sıraya girdik.Ben çikolatalı dondurma seçtim.Beyza kavunlu , İrem ise çilekli aldı.Dondurmalarımızı yiyerek gölün etrafında dolaşmaya başladık.Bir ara Beyza koluma girip sessizce,"Mutlu musun?"diye sordu.Etrafıma baktım.Temiz hava...En yakın arkadaşlarım...Güzel bir gün...Ve sevdiğim insanın da aynı ortamda olması...Belki konuşmamıştık.Belki yan yana bile gelmemiştik.Ama yine de içimde huzur vardı."Evet."dedim gülümseyerek."Çok mutluyum."Akşamüstü öğretmenler tekrar bütün öğrencileri topladı.Artık dönüş saati gelmişti.Herkes otobüslere doğru yürümeye başladı.Biz de yerlerimize oturduk.Otobüs hareket ettikten birkaç dakika sonra Beyza başını omzuma yasladı."Bugün güzeldi.""Evet."dedim."Hem de çok."İrem arkasını dönüp bize baktı."Bence bu gezi bize çok iyi geldi.""Kesinlikle."Yol boyunca şarkılar söyledik.Kahkahalar attık.Fotoğraflarımıza baktık.Ben de gün boyunca çektiğimiz fotoğrafları tek tek inceliyordum.Bir tanesinde üçümüz o kadar içten gülüyorduk ki...Uzun süre o fotoğrafa baktım.İçimden sadece bir cümle geçti."İnsan sevdiği kişiyi beklerken bile mutlu olabiliyormuş...