Sana Rağmen

BÖLÜM 18Bir Dostun Sesi"Bazen insanın yükünü hafifleten şey, çözüm bulmak değil; içindekileri anlatabileceği birinin varlığıdır."O gün okuldan eve döndüğümde kendimi garip hissediyordum.Ne mutsuzdum...Ne de tam anlamıyla mutluydum.Sanki içimde sürekli aynı kişi dolaşıyordu.Çantamı odama bıraktım.Üzerimi değiştirip yatağıma uzandım.Telefonumu elime aldım.Farkında olmadan yine galerime girdim.Gezide çekildiğimiz fotoğraflara bakmaya başladım.Beyza'nın komik pozları...İrem'in gülerken gözlerini kısmış hâli...Benim istemeden gülümsediğim kareler...Fotoğraflar arasında dolaşırken içim ısındı.Tam o sırada telefonum çalmaya başladı.Arayan İrem'di.Gülümseyerek telefonu açtım."Alo?""Alo Gül!""Ne yapıyorsun?""Hiç.""Fotoğraflara bakıyordum."İrem hemen güldü."Emin misin?""Neden?""Fotoğrafların arasında Arda'yı aramıyordun değil mi?"Kahkaha attım."Yok artık.""Gerçekten bakmıyordum.""İyi bari.""Bugün seni biraz özledim.""Ben de seni."İrem bir süre sustu.Sonra yumuşak bir sesle konuştu."Gül...""Hı?""Bir şey soracağım.""Sor.""Gerçekten neden onu bu kadar seviyorsun?"Soruyu duyunca birkaç saniye sessiz kaldım.Aslında bu soruyu kendime de çok sormuştum."İnan bilmiyorum.""İlk gördüğüm gün...""Kantindeki o bakışı...""Sanki zaman durmuştu.""Sonra onu her teneffüs görmeye başladım.""Her gördüğümde kalbim biraz daha hızlı atıyordu.""Bir süre sonra onu görmediğim günlerde eksik hissediyordum."İrem beni hiç bölmeden dinliyordu.Devam ettim."Belki bana hiç özel bir şey yapmadı.""Belki benim hakkımda hiçbir şey bilmiyor.""Ama ben onu gördüğümde içimde tarif edemediğim bir huzur oluyor.""Bunu kelimelerle anlatamıyorum."Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.Sonra İrem konuştu."Bence sen onun görüntüsüne değil...""Sana hissettirdiği duyguya âşık olmuşsun."Bu cümleyi duyunca derin bir nefes aldım."Belki de...""Hiç böyle düşünmemiştim."İrem gülümsediğini hissettiren bir ses tonuyla,"Ama bir şey söyleyeceğim."dedi."Söyle.""Hayatını sadece onun üzerine kurma.""Olur da bir gün istediğin gibi olmazsa...""Kendini kaybetme.""Sen çok güzel bir insansın.""Çok iyi bir arkadaşsın.""İyi bir tenisçisin.""Başarılı bir öğrencisin.""Bunları sakın unutma."Gözlerim dolmuştu.İrem'in söyledikleri kalbime dokunmuştu."İyi ki varsın."dedim."İyi ki senin gibi bir arkadaşım var."İrem güldü."Ben de iyi ki seni tanımışım."Bir süre başka konulardan konuştuk.Sınavlardan...Öğretmenlerden...Beyza'nın derste yaptığı komik hareketlerden...Gezi sırasında çektiğimiz fotoğraflardan...Saatin nasıl geçtiğini anlamamıştık.Yaklaşık bir saat boyunca konuştuk.Tam telefonu kapatacakken İrem yeniden seslendi."Gül.""Hı?""Bir söz ver.""Ne sözü?""Ne olursa olsun bana anlatacaksın.""İçine atmayacaksın.""Mutlu olursan da...""Üzülürsen de...""İlk beni arayacaksın."Gözlerimi kapatıp gülümsedim."Söz.""Sen de bana söz ver.""Veriyorum."Telefonu kapattıktan sonra odam sessizleşti.Pencerenin önüne gidip gökyüzünü izledim.Güneş yavaş yavaş batıyordu.Turuncu renkler odama vuruyordu.Masamın çekmecesinden günlüğümü çıkardım.Kalemimi elime alıp yeni bir sayfa açtım."Bugün Arda'yı hiç görmedim.""Ama bugün anladım ki insanın yanında onu gerçekten dinleyen dostları varsa, en ağır düşünceler bile hafifliyormuş.""Belki bir gün Arda hayatımda olur...""Belki de olmaz.""Ama Beyza ve İrem'in dostluğu, bana her zaman güç verecek."Günlüğü kapattım.O an fark ettim ki...Hayat sadece sevdiğim kişiden ibaret değildi.Yanımda beni koşulsuz seven insanlar da vardı.Ve bazen insanın en büyük şansı...Karşılıksız sevdiği biri değil,Koşulsuz yanında duran dostları oluyormuş."Gerçek dostluk, en çok sustuğun anlarda bile seni anlayabilen insanların kalbinde yaşar."