Sana Rağmen

BÖLÜM 19Sessiz Yakınlık"Bazen kader, iki insanı konuşturmaz; sadece aynı yolda yürütür."bölümde İrem'le yaptığım uzun telefon konuşmasından sonra içimde garip bir huzur oluşmuştu.Sabah uyandığımda ilk defa uzun zamandır kendimi bu kadar hafif hissediyordum.Hazırlanıp aynanın karşısına geçtim.Saçlarımı düzelttim.Kıvırcık saçlarımı omuzlarıma bıraktım.Kendi kendime gülümsedim."Bugün güzel geçecek."Çantamı alıp evden çıktım.Okulun kapısından içeri girer girmez Beyza ile İrem beni bekliyordu."Günaydın!""Günaydın."İrem yüzüme bakıp gülümsedi."Dün iyi geldi mi konuşmamız?""Hem de çok.""Teşekkür ederim."İrem omzuma dokundu."Her zaman."Beyza hemen araya girdi."Tamam duygusal sahneler yeter.""Hadi derse geç kalacağız."Üçümüz gülerek sınıfa doğru yürüdük.İlk iki ders oldukça sakindi.Öğretmenler sınav tarihlerini açıklıyordu.Ben de notlarımı düzenliyordum.Artık eskisi kadar dalıp gitmiyordum.Kendime verdiğim sözü tutmaya çalışıyordum.Teneffüs zili çalınca Beyza ile İrem'le birlikte bahçeye indik.Banklardan birine oturduk.İrem telefonundan müzik açmıştı.Beyza da bizimle şakalaşıyordu.Tam o sırada okulun bahçesinde küçük bir hareketlilik oldu.sınıflar beden eğitimi dersine çıkıyordu.Aralarında Arda da vardı.Üzerinde siyah eşofman, beyaz tişört ve omzunda tenis çantası vardı.Sanırım beden eğitimi dersinden sonra tenis antrenmanına gidecekti.Onu görünce istemsizce gülümsedim.Beyza bunu fark etti."Yine gülümsüyorsun.""Farkında değilim.""Biz fark ediyoruz."Üçümüz gülmeye başladık.Dördüncü dersten sonra müdür yardımcısı sınıfa geldi."Arkadaşlar, okul kütüphanesindeki kitaplar yeniden düzenlenecek.""Gönüllü öğrenciler yardım edebilir."Öğretmen bana baktı."Gül, ister misin?"Seve seve kabul ettim.Bu kez yanımda Beyza da vardı.Kütüphaneye gidip raflardaki kitapları alfabetik sıraya dizmeye başladık.Saatlerce çalışmışız gibi hissediyorduk.Tam son rafı düzenlerken görevli öğretmen,"Şu kutuları da üst kata bırakabilir misiniz?"diye sordu.Kutular biraz ağırdı.İkimiz birer kutu alıp merdivenlerden çıkmaya başladık.Merdivenin dönüşünde önümde yürüyen bir öğrenci aniden durunca ben de dengemi kaybettim.Kutuyu düşürmemek için zor tuttum.Tam o sırada yan taraftan geçen biri kutunun bir ucunu tuttu."Dur, düşecek."Sesi tanıdım.Başımı kaldırdım.Arda...Kutuyu dengede tutmama yardım etmişti."İyi misin?"diye sordu."Evet."dedim hafifçe."Teşekkür ederim.""Galiba bugün de kitaplar yere düşmeyecekti."dedi gülümseyerek.Ben de istemsizce güldüm."Bu kez şanslıydım."Kutuyu tekrar elime verdi."Kolay gelsin.""Sağ ol."Sadece birkaç cümle...Ama bu kez ilk konuşmamızdan biraz daha uzundu.O arkadaşlarının yanına doğru yürürken ben olduğum yerde kalmıştım.Beyza yanıma geldi.Yüzüme uzun uzun baktı."Az önce...""Evet.""Konuştuk.""Üstelik bu kez iki cümleden fazla."İkimiz de gülmeye başladık.Okul çıkışında Beyza ve İrem'le eve doğru yürürken olanları tekrar anlattım.Beyza başını salladı."Bak görüyor musun?""Her şey kendiliğinden oluyor.""Hiçbir şeyi zorlamıyorsun."İrem de gülümsedi."Ve bence en güzeli de bu."Gökyüzüne baktım.Bulutların arasından güneş ışıkları süzülüyordu.İçimde hâlâ heyecan vardı.Ama bu kez o heyecanın yanında sabır da vardı.Belki yolumuz yine kesişecekti.Belki uzun süre sadece birkaç cümleyle yetinecektik.Bunu bilmiyordum.Ama artık şunu biliyordum:Bazen en güzel hikâyeler, acele edilmediğinde yazılırdı."Bazı insanlar hayatımıza koşarak değil, sessiz adımlarla girer.

Ve en derin izleri de onlar bırakır."