Sana Rağmen

BÖLÜM 3 KARNE GÜNÜ "Bazı vedalar, insanın kalbinde yeni başlangıçların ilk satırını yazar."Sabah gözlerimi açtığımda içimde garip bir his vardı.Ne tam olarak mutluydum ne de üzgün.Bugün karne günüydü.Bir yıl boyunca yaşadığımız bütün anılar, bütün bakışmalar ve içimde büyüyen o tarif edemediğim his, sanki bugün son kez benimle birlikte okula gidecekti.Telefonuma uzandım.Saat daha erkendi.Perdeyi araladığımda güneş odama usulca süzülüyordu.Derin bir nefes aldım."Demek bugün son..." diye geçirdim içimden.Yatağımdan yavaşça kalkıp dolabımın kapağını açtım.Karşımdaki kıyafetlere uzun uzun baktım.İlk defa ne giyeceğim konusunda bu kadar kararsız kalıyordum.Aslında bunun bir önemi olmaması gerekiyordu.Sonuçta sadece karne almaya gidiyorduk.Ama kalbim bunun sadece bir karne günü olmadığını söylüyordu.Elimi krem rengindeki kıyafetime uzattım.Onu elime aldığım an içimde küçük bir tebessüm oluştu."Bugün bunu giyeyim..."Hazırlanmaya başladım.Kıvırcık saçlarımı her zamanki gibi doğal bıraktım.Aynanın karşısına geçip kendime baktım.Yüzümde hafif bir heyecan vardı.Belki de sadece son kez göreceğim düşüncesiydi beni böyle yapan.Tam hazırlanmıştım ki telefonum titredi.Beyza:"Hazır mısın?"Ardından hemen İrem'in mesajı geldi."Çabuk ol, geç kalacağız."Gülümsedim.İkisi de beni benden daha iyi tanıyordu.Çünkü son zamanlarda okul deyince aklıma gelen ilk kişinin kim olduğunu çok iyi biliyorlardı.Evden çıktım.Sabah havası serindi.Mahalle her zamanki sessizliğini koruyordu.Otobüse bindim.Cam kenarına oturup dışarıyı izlemeye başladım.Geçen bir yıl gözümün önünden film şeridi gibi geçiyordu.İlk bakışmamız...Adını öğrenmeye çalışmam...Sınav günü beni farkında olmadan savunması...Teneffüslerde birbirimizi uzaktan izlememiz...Hepsi zihnimde tek tek canlanıyordu.Otobüs okulun önünde durunca düşüncelerim dağıldı.Derin bir nefes alıp indim.Okulun bahçesi her zamankinden daha kalabalıktı.Bir yanda kahkahalar yükseliyor, diğer yanda öğrenciler birbirlerine sarılıyordu.Telefonlar sürekli fotoğraf çekmek için havaya kalkıyordu.Öğretmenler bile öğrencilerle sohbet ediyor, herkes yaz tatilinin heyecanını yaşıyordu.Ben ise kalabalığın arasında tek bir kişiyi arıyordum.Beyza beni uzaktan görür görmez yanıma koştu."Off Gül!

Bugün çok güzel olmuşsun."Utandım."Abartma ya."İrem de yanımıza geldi."Krem rengi sana gerçekten çok yakışmış.""Teşekkür ederim."Beyza yüzüme dikkatlice baktı."Sen bugün birilerini etkilemeye çalışıyorsun galiba."Ne demek istediğini anlamış gibi yaptım."Kimmiş o?"İrem kahkaha attı."Biz söylemeyelim de sen biliyorsun."Üçümüz de gülmeye başladık.Tam o sırada Beyza'nın yüzündeki ifade değişti.Kolumu hafifçe sıktı."Gül...""Noldu?""Sakın dönme.""Neden?""Çünkü geliyor."Kalbim aniden hızlandı."Kim geliyor?"Beyza sadece gözleriyle önümdeki yolu işaret etti.İçimdeki heyecanı bastıramıyordum.Yavaşça başımı kaldırdım.Ve onu gördüm.Kalabalığın arasında yürüyordu.Üzerinde tamamen siyah kıyafetler vardı.Siyah tişörtü...Siyah pantolonu...Siyah ayakkabıları...Dağınık saçları alnına hafifçe düşüyordu.Sabah aceleyle hazırlanmış gibiydi.Ama nedense bu hâli bile dikkat çekiyordu.Yürürken arkadaşlarıyla konuşuyor, ara sıra gülümsüyordu.Onu her görüşümde olduğu gibi yine kalbim hızlandı.Sanki bütün okul sessizleşmişti.Sadece ben ve o kalmıştık.Birkaç saniye sonra göz göze geldik.İkimiz de aynı anda bakışlarımızı kaçırdık.Beyza dirseğiyle bana hafifçe vurdu."Gördün mü?"Başımı eğdim."Gördüm."İrem gülümseyerek,"Bence o da seni gördü."dedi.Bir şey söylemedim.Çünkü konuşursam sesimin titreyeceğini biliyordum.Kalbim öylesine hızlı atıyordu ki sanki yanımdakiler bile duyacaktı.Arda arkadaş grubuyla birlikte bahçenin diğer tarafına geçti.Ben de istemsizce onu gözlerimle takip ettim.İçimden sadece tek bir cümle geçiyordu."Bugün son kez aynı okul bahçesinde olabiliriz."O düşünce bile boğazımda bir düğüm oluşturmuştu.Ben henüz bunun sıradan bir karne günü olduğunu sanıyordum.Oysa birkaç dakika sonra yaşayacağım olay, bu günü hayatım boyunca unutamayacağım anılardan biri hâline getirecekti...