Sana Rağmen

BÖLÜM 22Küçük Adımlar"İnsan bazen fark etmeden değişir.

Bir gün dönüp baktığında, eskisi gibi olmadığını anlar."Kulüp tanıtım gününün üzerinden iki gün geçmişti.Okul yine eski temposuna dönmüştü.Sabah okula giderken hava serindi.Sonbahar yavaş yavaş kendini hissettiriyordu.Ağaçlardan düşen sarı yapraklar okul bahçesini kaplamıştı.Kapıdan içeri girerken derin bir nefes aldım.Eskiden bu kapıdan her girişimde tek düşündüğüm şey Arda'yı görmek olurdu.Şimdi ise okulun kendisini sevmeye başlamıştım.Arkadaşlarımla geçirdiğim zamanlar...Tenis...Dersler...Hepsi bana iyi geliyordu.Bahçeye girer girmez Beyza bana doğru koştu."Güüül!"Ben de gülerek ona sarıldım.İrem de yanımıza geldi."Sizi uzaktan izleyen biri kesin üç yaşında olduğumuzu düşünür."Beyza kahkaha attı."Mutlu olmanın yaşı mı olur?"Üçümüz birlikte sınıfa çıktık.İlk ders tarih dersiydi.Öğretmen konuyu anlatırken Beyza bana küçük bir not uzattı.Notta sadece tek bir cümle yazıyordu."Bugün onu kaç kere göreceğiz acaba?"Gülmemek için kendimi zor tuttum.Altına cevap yazdım."Saymıyorum artık."Beyza notu okuyunca bana şaşkınlıkla baktı.Gerçekten de saymıyordum.Eskisi gibi koridorlarda onu aramıyordum.Karşılaşırsak karşılaşıyorduk.Karşılaşmazsak da günüm kötü geçmiyordu.Bu değişimi ilk fark eden kişi de Beyza olmuştu.İlk teneffüste bahçeye indik.Kantinden sıcak çikolata alıp banklardan birine oturduk.İrem bir anda bana döndü."Gül.""Hı?""Sence bir insan değişebilir mi?"Bir an düşündüm."Bence değişebilir.""Neden sordun?"İrem omuz silkti."Bilmem.""Son zamanlarda sen çok değiştin."Beyza da başını salladı."Evet.""Eskiden seni sürekli teselli ediyorduk.""Şimdi ise sen bizi güldürüyorsun."Bu sözleri duyunca istemsizce gülümsedim."Belki de büyüyorum."Beyza hemen itiraz etti."Yok.""Hâlâ çocuksun."Üçümüz birden kahkaha attık.Öğle arasında okul bahçesinde küçük bir müzik etkinliği vardı.Bazı öğrenciler gitar çalıyor, bazıları şarkı söylüyordu.Biz de çimlerin üzerine oturup onları dinlemeye başladık.Rüzgâr hafif hafif esiyordu.Tam o sırada gözüm istemeden okul binasının merdivenlerine kaydı.Arda, birkaç arkadaşıyla birlikte aşağı iniyordu.Bu kez sadece uzaktan gördüm.Ne göz göze geldik...Ne de konuşabildik.Ama içimde eskisi gibi telaş oluşmadı.Onu görmek güzeldi.Hepsi buydu.İrem beni izliyordu."Ne düşündün?"diye sordu.Başımı hafifçe yana eğdim."Eskiden onu görünce kalbim yerinden çıkacak gibi olurdu.""Şimdi?""Şimdi hâlâ heyecanlanıyorum.""Ama bu heyecan beni korkutmuyor."Beyza gülümsedi."İşte olması gereken de bu."Son ders çıkışında üçümüz okulun önündeki parkta biraz oturmaya karar verdik.Banklardan birine geçtik.Hava yavaş yavaş serinlemeye başlamıştı.İrem çantasından küçük bir paket çıkardı."Size bir şey aldım."Merakla paketi açtık.İçinden üç tane aynı anahtarlık çıktı.Birinde küçük bir raket, birinde kitap, birinde ise papatya vardı."Hangisini kim alacak?"diye sordum.İrem gülümsedi."Kitap sana.""Papatya Beyza'ya.""Raket de bana."Beyza hemen itiraz etti."Olmaz.""Raket Gül'ün olsun.""Tenise en çok o emek veriyor."Anahtarlığa uzun uzun baktım.Küçücük bir raketti.Ama nedense bana çok anlamlı geldi."Teşekkür ederim."dedim."İkinize de."Beyza koluma girdi."Ne olursa olsun...""Biz hep yanında olacağız."İrem de başını salladı."Bir gün çok mutlu olsan da...""Çok üzülsen de...""Bunu sakın unutma."Gözlerim dolmuştu.Onlara sarıldım."İyi ki varsınız."O gün eve dönerken cebimde küçük bir anahtarlık vardı.Ama kalbimde çok daha büyük bir şey taşıyordum.Gerçek dostluk...Belki yıllar sonra okul anılarımı unutacaktım.Belki bazı günleri hatırlamayacaktım.Ama Beyza ve İrem'le attığımız kahkahaları hiçbir zaman unutmayacaktım.Çünkü insanın en güzel anıları bazen büyük olaylarda değil...Yanında yürüyen doğru insanlarda saklıydı."Hayat bazen bize aşkı öğretir, bazen de dostluğun ne kadar kıymetli olduğunu..."