Sana Rağmen

BÖLÜM 23Beklenmedik Bir An"Bazı insanlar hayatımıza büyük olaylarla değil, küçük anlarla dokunur."Son zamanlarda kendimde farklı bir değişim hissediyordum.Eskiden okulun kapısından içeri girdiğim anda ilk yaptığım şey onu aramak olurdu.Koridorlarda gözlerim hep onu bulmaya çalışırdı.Ama şimdi...Artık sadece onu beklemiyordum.Kendi hayatımın içinde de mutlu olmayı öğreniyordum.Beyza ve İrem'in yanında olmak, tenis oynamak, derslerime çalışmak bana iyi geliyordu.Yine de bazı sabahlar okula girerken içimde küçük bir heyecan oluyordu.Çünkü hiç beklemediğim anda karşılaşabileceğimizi biliyordum.O sabah okul bahçesine girdiğimde hava oldukça güzeldi.Beyza ve İrem bankta oturmuş beni bekliyordu.Beni görünce Beyza elini kaldırdı."Sonunda geldin.""Geç kalmadım.""Kalmazsın zaten."İrem gülerek,"Bugün enerjin çok yüksek."dedi."Belki de hava güzeldir."Beyza hemen kaşlarını kaldırdı."Belki de..."Gülerek başımı salladım."Siz ikiniz hiç değişmeyeceksiniz."Üçümüz konuşarak sınıfa doğru yürüdük.Dersler normal şekilde devam etti.Öğle arasında öğretmenimiz sınıftan birkaç kişiden kantinden malzeme almalarını istedi.Beyza ile birlikte gönüllü olduk.Koridorda yürürken elimizde liste vardı.Tam kantinin önüne geldiğimizde kalabalık yüzünden durmak zorunda kaldık.Bir anda arkamdan biri,"Pardon."dedi.Yan tarafa çekildim.Başımı kaldırdığımda Arda olduğunu gördüm.Kısa bir an göz göze geldik.İkimiz de sadece küçük bir gülümsemeyle karşılık verdik.Sonra o yoluna devam etti.Ben birkaç saniye olduğum yerde kaldım.Beyza hemen yanıma geldi."İyi misin?""Evet.""Bu sefer bayılmadın."Gülmeye başladım."Gerçekten gelişme var mı?""Var.""Eskiden şu an konuşamazdın.""Şimdi sadece biraz heyecanlandın."Başımı salladım."Galiba alışıyorum."Öğleden sonra tenis kulübünden öğretmenimiz yanıma geldi."Gül, gelecek hafta küçük bir çalışma yapacağız.""Katılmak ister misin?"Sevinerek başımı salladım."İsterim."Tenis benim için artık sadece Arda ile bağlantılı bir şey değildi.Kendime ait bir alan olmuştu.Raketimi elime aldığımda kendimi daha güçlü hissediyordum.Okul çıkışında Beyza ve İrem'le bahçede biraz oturduk.Beyza bana baktı."Fark ettin mi?""Neyi?""Artık sadece Arda'yı konuşmuyorsun."Bir an düşündüm.Gerçekten de öyleydi.Eskiden bütün sohbetlerimin konusu oydu.Şimdi ise hayatımda başka şeyler de vardı."Düşünüyorum."dedim."Galiba kendimi de önemsemeyi öğrendim."İrem gülümsedi."İşte en güzeli bu.""Birini sevmek güzel.""Ama kendini unutacak kadar değil."Bu cümle içime işledi.Çünkü doğruydu.Ben hâlâ Arda'yı seviyordum.Hâlâ onu görünce heyecanlanıyordum.Ama artık bütün mutluluğumu tek bir kişiye bağlamıyordum.Akşam eve geldiğimde odamda biraz oturdum.Masamın üzerindeki tenis raketine baktım.Sonra günlüğümü açtım.Yeni bir sayfa yazmaya başladım."Bugün yine onu gördüm.""Ama artık sadece onu görmekten ibaret değil günlerim.""Hayatımda arkadaşlarım, hayallerim ve kendim de var."Kalemimi bıraktım.Pencereden dışarı baktım.Belki bu hikâye nereye gidecekti bilmiyordum.Ama artık biliyordum ki...Kendimi kaybetmeden sevebilirdim."Bazen en güzel değişim, sevdiğin kişiye yaklaşmak değil; kendine yeniden yaklaşmaktır."