Sana Rağmen

BÖLÜM 24Söylenmeyen Cümleler"Bazı insanlar hayatımıza sessizce girer; ama kalbimizde büyük bir yer kaplar."Son zamanlarda her şey daha farklı geliyordu.Eskiden Arda'yı düşündüğümde içimde sadece büyük bir heyecan olurdu.Şimdi ise o heyecanın yanında sakinlik de vardı.Onu görmek hâlâ güzeldi.Ama artık kendimi kaybetmiyordum.Sabah okula hazırlanırken aynanın karşısına geçtim.Saçlarımı düzelttim ve kendi kendime gülümsedim."Bugün güzel bir gün olacak."Okula gittiğimde Beyza ile İrem bahçede bekliyordu.Beyza beni görünce hemen yanıma geldi."Bugün farklı bir enerjin var.""Ne demek o?""Bilmem.""Eskisi gibi sürekli heyecanlı değilsin."İrem de başını salladı."Çünkü artık kendine güveniyorsun."Bu söz beni mutlu etti.Belki de gerçekten değişiyordum.Dersler oldukça yoğundu.Sınavlar yaklaşıyordu ve herkes çalışmaya başlamıştı.Öğle arasında kütüphaneye gidip biraz ders çalışmaya karar verdik.Beyza ve İrem masaya oturdu.Ben de kitaplarımı çıkardım.Bir süre sessizce çalıştık.Kütüphane her zamanki gibi sakindi.Tam not alırken kapının açıldığını duydum.Başımı kaldırdığımda birkaç 11. sınıf öğrencisinin içeri girdiğini gördüm.Aralarında Arda da vardı.Kalbim yine hafifçe hızlandı.Ama bu kez hemen başımı eğmedim.Sadece kısa bir an baktım ve sonra tekrar kitabıma döndüm.Beyza bunu fark etti."Bak...""Hı?""Gerçekten değiştin.""Neden?""Eskiden şu an ders çalışamazdın."Gülümseyerek,"Belki de alışıyorum."dedim.Ders çıkışına doğru öğretmenimiz birkaç öğrenciye sınıf panosunu düzenleme görevi verdi.Ben de yardım etmek için kaldım.Koridor yavaş yavaş boşalıyordu.Elimde renkli kâğıtlarla panoya yazıları asıyordum.Tam o sırada yanımdaki kalem yere düştü.Eğilip alacakken biri benden önce aldı.Başımı kaldırdım.Arda.Kalemi bana uzattı."Bu düştü.""Teşekkür ederim.""Rica ederim."Kısa bir sessizlik oldu.İkimiz de ne diyeceğimizi bilmiyor gibiydik.Sonra Arda kalabalığa doğru baktı."Kolay gelsin.""Sağ ol."diyebildim.O uzaklaşırken elimdeki kaleme baktım.Bazen en küçük şeyler bile insanın içinde büyük bir iz bırakabiliyordu.Akşam eve geldiğimde Beyza bana mesaj attı."Bugün yine karşılaştınız mı?"Gülümseyerek cevap verdim."Evet.""Ne oldu?""Kalemimi verdi."Birkaç saniye sonra cevap geldi."Gül...""Ne?""Sen gerçekten küçük şeylerle mutlu olmayı öğrenmişsin."Telefon ekranına bakıp düşündüm.Haklıydı.Belki eskiden daha fazlasını beklerdim.Uzun konuşmalar...Büyük anlar...Ama şimdi biliyordum ki her şey yavaş ilerliyordu.Ve belki de bazı hikâyeler aceleyle değil, küçük adımlarla güzelleşiyordu.O gece günlüğümü açtım.Şunları yazdım:"Bugün yine küçük bir andı.""Ama bazen küçük anlar, büyük umutlara dönüşür.""Yine de kendimi unutmadan ilerlemeyi öğreniyorum."Günlüğü kapattım.Çünkü artık biliyordum...Sevmek güzeldi.Ama kendini sevmeyi öğrenmek daha güzeldi."Bazı duygular konuşarak değil, zamanla büyür."