Sana Rağmen

BÖLÜM 25Kendime Yaklaşırken"Bazen birini beklerken fark etmeden kendimizi buluruz."Son zamanlarda hayatım daha farklı ilerliyordu.Eskiden her sabah okula giderken aklımda tek bir şey olurdu.Arda'yı görmek...Onun olduğu koridordan geçmek...Belki bir an göz göze gelmek...Ama şimdi günlerim sadece bundan ibaret değildi.Derslerime daha çok odaklanıyordum.Teniste kendimi geliştirmeye çalışıyordum.Beyza ve İrem'le geçirdiğim zamanların değerini daha çok biliyordum.Yine de...Bazı sabahlar okul kapısından içeri girerken kalbimde küçük bir heyecan oluyordu.Çünkü hayatın ne getireceğini bilmiyordum.Sabah okul bahçesine girdiğimde hava oldukça güzeldi.Beyza ile İrem bankta oturmuş beni bekliyordu.Beyza beni görünce elindeki meyve suyunu kaldırdı."Bugün seni erken gördük.""Gecikmedim ki.""Normalde son dakika geliyorsun."İrem gülerek,"Bence bugün enerjisi fazla."dedi."Neden?""Bilmem.""Yüzün gülüyor."Omuz silktim."Belki de mutluyumdur."Beyza ve İrem birbirine baktı."İşte bunu duymayı seviyoruz."İlk dersler oldukça sakindi.Öğretmenler yaklaşan sınavlardan bahsediyordu.Herkeste hafif bir telaş vardı.Ben de ders notlarımı düzenliyor, eksiklerimi tamamlamaya çalışıyordum.Öğle arasında kütüphaneye gitmeye karar verdik.Beyza kitap seçerken ben rafların arasında dolaşıyordum.Tam bir kitabı almak için uzanırken başka bir el de aynı kitaba uzandı.Bir an durdum.Başımı çevirdiğimde Arda'yı gördüm.İkimiz de kısa bir şaşkınlık yaşadık."Sen al."dedi."Hayır, sen alabilirsin."dedim."Ben başka bakarım."Arda kitabı bana uzattı."Alabilirsin.""Teşekkür ederim.""Rica ederim."Sonra ikimiz de kendi tarafımıza döndük.O kadar kısa bir andı ki...Ama yine de yüzümde küçük bir gülümseme oluşmuştu.Beyza yanıma geldiğinde hiçbir şey söylemeden bana baktı."Ne?""Hiç.""Yüzünden belli.""Ne belli?""Mutlu olduğun."Gülmemek için kendimi zor tuttum.Akşam eve geldiğimde odama geçtim.Masamın üzerine kitaplarımı koydum.Sonra tenis raketime baktım.Eskiden bu raket bana sadece Arda'yı hatırlatıyordu.Şimdi ise bana kendi çabamı hatırlatıyordu.Çünkü o kortta sadece onu düşünmüyordum.Kendim için de çalışıyordum.Telefonumdan mesaj geldi.İrem yazmıştı."Bugün nasılsın?"Cevap verdim."İyiyim."Birkaç saniye sonra tekrar yazdı."Gerçekten mi?"Gülümsedim."Gerçekten."Çünkü gerçekten iyiydim.Gece günlüğümü açtım.Yeni bir sayfa yazmaya başladım."Bugün yine onu gördüm.""Eskiden böyle anlarda bütün günümü ona göre yaşardım.""Şimdi ise hayatımda başka güzelliklerin de olduğunu fark ediyorum.""Belki bir gün yollarımız daha çok kesişir.""Belki de sadece güzel anılar olarak kalır.""Ama ne olursa olsun, kendimi kaybetmeyeceğim."Kalemi kapattım.Pencerenin önüne geçip dışarı baktım.Bazı duygular hemen gerçekleşmezdi.Bazı insanlar hayatımıza yavaşça girerdi.Belki benim hikâyem de böyleydi.Yavaş...Sessiz...Ama kalbimde güzel bir yer bırakarak."Bazen birini sevmek, ona ulaşmak için değil; kendinin daha güzel bir hâline dönüşmek içindir."