Sana Rağmen

BÖLÜM 27Bir Bakışın Ardından"Bazı anlar kısa sürer, ama insan o anları uzun süre içinde taşır."Sınavın üzerinden birkaç gün geçmişti.Ama o gün hâlâ aklımdaydı.Aslında sınavın kendisini değil...Aynı sınıfta oturduğumuz o anı düşünüyordum.Eskiden olsa bütün günümü bu düşünceyle geçirirdim.Ama şimdi farklıydı.Hayatımda başka şeyler de vardı.Derslerim...Tenis...Beyza ve İrem...Yine de kalbimin küçük bir köşesinde o heyecan duruyordu.Sabah okula geldiğimde hava biraz kapalıydı.Bahçeye girdiğimde Beyza ile İrem her zamanki yerlerinde oturuyordu.Beni görünce Beyza elini kaldırdı."Günaydın.""Günaydın."İrem bana bakıp gülümsedi."Bugün sakin görünüyorsun.""Öyle miyim?""Evet."Beyza hemen ekledi."Artık sınavda arkasında oturdu diye bütün gün heyecan yapmıyorsun."Gülmeye başladım."Çünkü alışıyorum galiba."İrem başını salladı."En güzel tarafı da bu."İlk teneffüste öğretmenimiz sınıfa bazı kâğıtlar dağıtmamızı istedi.Beyza ile birlikte koridora çıktık.Elimizde kâğıtlarla sınıflara doğru ilerliyorduk.Tam merdivenlerden inerken karşıdan birkaç 11. sınıf öğrencisi geldi.Aralarında Arda da vardı.Bir an göz göze geldik.Bu sefer ikimiz de hemen başka yere bakmadık.Sadece kısa bir an durduk.Sonra ben hafifçe gülümsedim.O da başıyla küçük bir selam verdi.Ve herkes yoluna devam etti.Beyza yanımda sessizce yürüyordu.Bir süre sonra dayanamadı."Gördüm.""Neyi?""Bakışmayı.""Abartma.""Abartmıyorum."Gülümsedi."Eskiden böyle bir anda ne yapacağını bilemezdin.""Şimdi ise sadece gülümsüyorsun."Başımı salladım."Galiba gerçekten değişiyorum."Öğle arasında bahçede oturuyorduk.İrem elindeki meyve suyunu karıştırırken bana baktı."Gül.""Hı?""Hiç düşündün mü?""Neyi?""Arda'yla bir gün gerçekten uzun uzun konuşsan ne anlatırsın?"Bir an sustum.Bu soruyu daha önce de düşünmüştüm."Sanırım önce normal bir insan gibi davranmaya çalışırdım."Beyza güldü."Normal mi?""Evet.""Çünkü yanında bazen bütün kelimeleri unutuyorum."İrem gülümsedi."Bu çok tatlı ama.""Bir yandan da komik."Hepimiz güldük.Ders çıkışında tenis kulübü için okula biraz daha geç kaldım.Kortta birkaç öğrenci çalışma yapıyordu.Raketimi elime aldığımda kendimi daha güçlü hissediyordum.Çünkü artık tenis benim için sadece bir kişiyle bağlantılı değildi.Bu benim kendi alanımdı.Bir süre çalıştıktan sonra eşyalarımı topladım.Tam çıkarken kortun kenarında duran bir top dikkatimi çekti.Yerden aldım.Bir an geçmişte yaşadığım küçük anları hatırladım.İlk defa Arda'ya tenis topu vermek istemem...Heyecanım...Cesaretim...Hepsi gözümün önünden geçti.Ama şimdi farklıydı.Çünkü o zamanki Gül ile şimdiki Gül arasında büyük bir fark vardı.O zaman sadece birini düşünüyordum.Şimdi ise kendimi de düşünüyordum.Akşam eve geldiğimde günlüğümü açtım.Şunları yazdım:"Bugün onu gördüm.""Eskisi gibi kalbim çok hızlı attı.""Ama artık kendimi kaybetmedim.""Belki de büyümek tam olarak buydu."Kalemi bıraktım.Pencereden dışarı baktım.Bazen insan birine yaklaşırken aslında kendine de yaklaşırdı.Ve ben bunu yeni yeni öğreniyordum."Bazı hikâyeler bir anda başlamaz.

Küçük bakışlarla, küçük tesadüflerle ve sabırla yazılır."