Sana Rağmen

BÖLÜM 28Yaklaşan Günler"Bazen hayat, en güzel anları hiç beklemediğimiz zamanda karşımıza çıkarır."Son zamanlarda okul günleri daha hızlı geçiyordu.Belki de artık her şeyi eskisi kadar büyütmediğim içindi.Eskiden bir gün boyunca sadece bir bakışı düşünürdüm.Şimdi ise aynı gün içinde derslerimi, arkadaşlarımı ve kendi hayallerimi de düşünebiliyordum.Bu değişim bana iyi geliyordu.Sabah okula giderken içimde yine küçük bir heyecan vardı.Ama bu kez sebebi sadece Arda değildi.Bugün tenis kulübünün küçük bir çalışması vardı.Uzun zamandır kendimi geliştirmek için uğraşıyordum.Ve artık raketi elime aldığımda kendime daha çok güveniyordum.Okul bahçesine girdiğimde Beyza ve İrem beni bekliyordu.Beyza elindeki kitabı kapatıp bana baktı."Bugün önemli gün.""Neden?""Tenis çalışman var."İrem gülümsedi."Senin heyecanını artık Arda değil, tenis de oluşturuyor."Gülerek başımı salladım."Bu iyi bir şey değil mi?""Tabii ki."dediler.Üçümüz sınıfa doğru yürümeye başladık.Dersler her zamanki gibi devam etti.Öğle arasında öğretmenimiz sınıfa geldi."Arkadaşlar, okulda yapılacak etkinlikler için bazı öğrenciler görev alacak.""Yardım etmek isteyenler bana isimlerini yazdırabilir."Beyza hemen bana baktı."Sen yazılırsın.""Belki.""Belki değil."İrem gülerek,"Gül'ün karar vermesini beklemeyin."dedi.Sonunda gerçekten de ismimi yazdırdım.Eskiden böyle şeylerde geri dururdum.Ama şimdi yeni şeyler denemek istiyordum.Ders çıkışından sonra tenis kortuna gittim.Hava hafif rüzgârlıydı.Hocamız bize yeni hareketler gösterdi.Başta birkaç kez hata yaptım.Ama vazgeçmedim.Tekrar denedim.Bir vuruşu sonunda düzgün yaptığımda hocamız başını salladı."İşte böyle.""Pes etmediğin sürece gelişirsin."Bu söz aklımda kaldı.Çünkü sadece tenis için değil...Hayat için de geçerliydi.Antrenmandan sonra eşyalarımı toplarken kortun kenarında bir ses duydum."Bugün iyi oynadın."Başımı çevirdim.Arda oradaydı.Bir an şaşırdım."Teşekkür ederim.""Yeni mi başladın?""Evet.""Alışmaya çalışıyorum."Arda kısa bir süre korta baktı."Zamanla daha iyi olur.""Çalıştıkça."Başımı salladım."Umarım."Kısa bir sessizlik oldu.Ama bu sessizlik eskisi gibi rahatsız edici değildi.Sonra Arda arkadaşlarının yanına gitti.Ben de raketimi çantama koydum.Kalbimde yine küçük bir heyecan vardı.Ama bu kez kendimle de gurur duyuyordum.Akşam eve geldiğimde İrem'e mesaj attım."Bugün antrenmanda güzel oynadım."Hemen cevap verdi."Sadece tenis mi?"Gülümseyerek telefonu kapattım.Çünkü İremin ne demek istediğini anlamıştım.Ama bu kez ona uzun uzun anlatmak yerine sadece yazdım:"Evet, tenis de güzeldi."Çünkü artık hayatımda tek bir şey yoktu.Birçok güzel şey vardı.O gece günlüğüme şunları yazdım:"Bugün kendimle gurur duydum.""Bir zamanlar sadece birinin beni fark etmesini isterdim.""Şimdi ise önce kendimi fark etmeyi öğreniyorum.""Belki de en güzel değişim buydu."Günlüğümü kapattım.Çünkü artık biliyordum...Bir hikâyenin en önemli karakteri, insanın kendisiydi."Kendini bulan insan, hayatındaki bütün güzellikleri daha iyi görmeye başlar."