Sana Rağmen

BÖLÜM 29Fark Edilmek"Bazen insanın en çok istediği şey, sevdiği kişinin onu görmesidir.

Ama asıl güzellik, insanın önce kendini görmeyi öğrenmesidir."Sabah uyandığımda içimde güzel bir his vardı.Son zamanlarda her şey daha farklıydı.Eskiden güne başlarken aklımda tek bir soru olurdu:"Bugün Arda'yı görebilecek miyim?"Şimdi ise başka şeyleri de düşünüyordum.Bugün hangi derse çalışacağım?Teniste hangi hareketi geliştireceğim?Arkadaşlarımla nasıl güzel vakit geçireceğim?Belki de en büyük değişim buydu.Hayatımda bir kişi vardı...Ama bütün hayatım o kişi değildi.Okula girdiğimde Beyza ve İrem beni bekliyordu.Beyza elindeki kalemi sallayarak,"Bugün önemli bir gün."dedi."Neden?""Çünkü seni enerjik gördüm."İrem gülümsedi."Bence Gül artık eski Gül değil."Gülerek başımı salladım."Bu kadar değiştim mi?""Evet."dediler aynı anda.Üçümüz gülerek sınıfa doğru yürüdük.Öğle arasında tenis kulübü öğretmenimiz bizi çağırdı."Gelecek hafta küçük bir gösteri yapılacak.""Yeni başlayanlardan da birkaç kişi katılacak."Bunu duyunca biraz heyecanlandım."Ben mi?""Evet Gül.""Sen son zamanlarda çok ilerledin."Bu söz beni mutlu etti.Çünkü artık birinin beni fark etmesi sadece Arda'nın beni fark etmesi değildi.Kendi emeğimin görülmesi de beni mutlu ediyordu.Ders çıkışından sonra korta gittim.Raketimi elime aldım.Bir süre çalıştım.Eskiden hata yaptığım hareketleri şimdi daha rahat yapabiliyordum.Tam o sırada kortun kenarından bir ses geldi."Gerçekten gelişmişsin."Başımı çevirdim.Arda.Bir an şaşırdım."Teşekkür ederim.""İlk başladığında daha farklıydı."Gülümsedim."Evet.""Çok çalıştım."Arda başını salladı."Belli oluyor."Bu iki kelime..."Belli oluyor."Nedense içimde güzel bir his bıraktı.Çünkü ilk defa sadece bir tesadüf değil, gerçekten yaptığım bir şey hakkında konuşuyorduk."Sen de uzun zamandır oynuyorsun değil mi?""Evet.""Alışıyorsun zamanla."Başımı salladım."Umarım bir gün senin kadar iyi olurum."Arda hafifçe gülümsedi."Olursun."Sonra arkadaşlarının yanına gitti.Ben ise birkaç saniye olduğum yerde kaldım.Akşam eve geldiğimde ilk işim Beyza ve İrem'e yazmak oldu."Bugün Arda benim tenisimi fark etti."Birkaç saniye içinde cevap geldi.Beyza:"Ne dediii?"İrem:"Gül, sakin ol önce."Gülerek cevap verdim."Sadece güzel oynadığımı söyledi."Beyza:"Sen şu an bile mutlusun."İrem:"Ama fark ettin mi?""Artık sadece onun söyledikleri değil, kendi başarın da seni mutlu ediyor."Bu mesajı okuyunca düşündüm.Haklıydı.Eskiden Arda'nın bir bakışı bütün günümü değiştirirdi.Şimdi ise onun güzel bir sözü günümü güzelleştiriyor ama beni tamamen değiştirmiyordu.O gece günlüğümü açtım.Şunları yazdım:"Bugün Arda benim emeğimi fark etti.""Ama daha önemlisi, ben kendi emeğimi fark ettim.""Belki de sevmek böyle bir şey.""Birini düşünürken kendini unutmamak..."Kalemi bıraktım.Pencereden dışarı baktım.Belki bu hikâyenin nereye gideceğini bilmiyordum.Ama artık korkmuyordum.Çünkü ne olursa olsun...Ben kendim olmaya devam edecektim."Bazen birinin seni fark etmesi güzeldir; ama kendini fark etmen hayatını değiştirir."