Sana Rağmen

 BÖLÜM 3ÜN DEVAMI 

Bahçede beklemeye devam ediyorduk.Karne dağıtım saatine daha vardı.Herkes birbiriyle konuşuyor, gülüyor, yaz tatili planlarından bahsediyordu.Ben ise ne konuşulanları duyuyordum ne de etrafımdaki kalabalığı fark ediyordum.Gözlerim ara ara istemsizce onu arıyordu.Beyza bunu fark etmiş olacak ki omzuma hafifçe vurdu.

"Hâlâ ona bakıyorsun."

Başımı iki yana salladım.

"Bakmıyorum."

İrem kahkaha attı.

"Biz de inandık."

Üçümüz gülerken Arda ve arkadaşları yavaş yavaş bulunduğumuz tarafa doğru yürümeye başladı.Kalbim yeniden hızlandı.Her adım attığında sanki bana biraz daha yaklaşıyordu.

Arkadaşları kendi aralarında gülüyor, birbirlerine laf atıyorlardı.

Onlar bize birkaç metre kala içlerinden biri bir anda Arda'nın omzuna dokundu.

"Git bakalım."

dedi gülerek.

Arda önce anlamamış gibi arkadaşına baktı.

Tam o sırada diğer arkadaşı da şakayla karışık onu hafifçe itti.

Her şey birkaç saniye içinde olmuştu.

Arda istemeden bana doğru sendeledi.

Ben ne yapacağımı bilemedim.

Olduğum yerde kalakaldım.

Aramızdaki mesafe neredeyse yok olmuştu.

Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sanki bütün okul duyacaktı.

Arda hemen dengesini toparladı.

Yüzünde şaşkın bir ifade vardı.

Arkadaşlarının kahkahaları ise çoktan yükselmeye başlamıştı.

"Olmadı ama!"

"Bir daha dene!"

"Utandı galiba!"

diye birbirlerine takılıyorlardı.

Ben ise utancımdan yere bakıyordum.

Yanaklarımın yandığını hissedebiliyordum.

Beyza kulağıma eğildi.