Sana Rağmen

BÖLÜM 30Farkında Olmadan"Bazen bir insanın hayatındaki yerimiz, biz fark etmeden büyür."Son günlerde içimde garip bir huzur vardı.Her şey eskisi gibi değildi.Ama güzel bir şekilde değişiyordu.Artık her sabah okula giderken sadece Arda'yı görme umuduyla yürümüyordum.Ama onu gördüğümde de içimde oluşan mutluluğu inkâr edemiyordum.Belki de insanın büyümesi tam olarak buydu.Birini sevmek...Ama kendini de unutmamak.Sabah okula girdiğimde Beyza ve İrem bahçede beni bekliyordu.Beyza beni görünce hemen yanıma geldi."Bugün sakin görünüyorsun.""Öyle miyim?""Evet."İrem gülümsedi."Eskiden olsa dün yaşananları sabaha kadar düşünürdün."Gülerek başımı salladım."Belki biraz düşünmüşümdür."Beyza kahkaha attı."İşte eski Gül'den küçük bir iz."Üçümüz gülerek sınıfa geçtik.Öğle arasında sınıftan çıktığımızda koridor oldukça kalabalıktı.Arkadaşlarımızla konuşarak ilerliyorduk.Tam merdivenlerden inerken önümdeki birkaç kişi durdu.Ben de beklemek zorunda kaldım.O sırada karşı taraftan Arda ve arkadaşları geliyordu.Bir an göz göze geldik.Bu kez ilk bakışımı hemen kaçırmadım.Küçük bir gülümseme oldu.Sonra ikimiz de yolumuza devam ettik.Beyza sessizce yanıma yaklaştı."Bir şey fark ettin mi?""Neyi?""Artık o da seni görünce bakıyor."Şaşkınlıkla ona baktım."Abartıyorsun.""Hayır."İrem de konuşmaya katıldı."Biz dışarıdan görüyoruz.""Sen ise sadece kendi heyecanını fark ediyorsun."Bir şey demedim.Çünkü belki de haklıydılar.Ders çıkışında tenis kulübü için korta gittim.Bugün biraz daha kalabalıktı.Yeni başlayan öğrenciler de çalışmaya gelmişti.Hocamız herkese yardımcı olmamızı istedi.Ben de yeni gelen bir öğrenciye temel hareketleri göstermeye başladım.Bir süre sonra yan taraftan bir ses duydum."Yardımcı oluyorsun."Başımı çevirdim.Arda."Evet.""Yeni başlayanlara gösteriyorum."Arda başını salladı."İyi yapıyorsun.""Neden?""Çünkü sabırlısın."Bu cümle beni şaşırttı.Çünkü daha önce hiç böyle bir şey söylememişti."Teşekkür ederim."dedim.Arda birkaç saniye durdu.Sonra,"İlk başladığında bu kadar rahat değildin."dedi.Gülümsedim."Çok heyecanlıydım.""Şimdi?""Şimdi alıştım biraz."Arda başını salladı."Belli oluyor."Sonra arkadaşlarının yanına döndü.Akşam eve geldiğimde telefonumdan Beyza'ya mesaj attım."Bugün yine konuştuk."Cevabı hemen geldi."Ne dedi?""Sabırlı olduğumu söyledi."Beyza:"Gül...""Ne?""Bence Arda seni fark etmeye başladı."Telefon ekranına uzun süre baktım.Bunu düşünmek bile beni heyecanlandırıyordu.Ama hemen büyük hayaller kurmak istemedim.Çünkü artık acele etmemeyi öğrenmiştim.İrem de mesaj attı:"Mutlu ol ama kendini korumayı unutma."Gülümsedim.Çünkü arkadaşlarım beni gerçekten tanıyordu.O gece günlüğümü açtım."Bugün Arda benimle biraz daha konuştu.""Eskiden bunun için günlerce mutlu olurdum.""Hâlâ mutluyum.""Ama artık biliyorum ki benim değerim, birinin beni fark edip etmemesine bağlı değil."Sayfayı kapattım.Belki Arda'nın düşüncelerini bilmiyordum.Belki onun kalbinde ne olduğunu anlamıyordum.Ama bir şeyi biliyordum:Ben artık eski Gül değildim.Ve belki de en güzel şey buydu."Bazen birinin sana yaklaşmasından önce, sen kendine yaklaşmayı öğrenirsin."