Sana Rağmen

BÖLÜM 32Kırılan Sessizlik"Bazı cevaplar insanı üzmez sadece...

İçinde uzun süre taşıyacağı bir sessizlik bırakır."Arda birkaç saniye boyunca bana baktı.Ben ise kalbimin sesini duyuyordum.Belki güzel bir şey söyleyecekti.Belki en azından beni dinleyecekti.Ama beklediğim gibi olmadı.Arda derin bir nefes aldı."Gül...""Normal bir şey bu.""Yani...""Teşekkür ederim bunu söylediğin için ama ben ilgilenmiyorum."Bir anda ne diyeceğimi bilemedim.Sanki etrafımdaki bütün sesler kesilmişti.Bunu bekliyor muydum?Belki biraz.Ama insan yine de o cümleyi duyunca hazırlıksız yakalanıyordu.Arda devam etti."Umarım yanlış anlamazsın."Sonra arkasını döndü.Ve gitti.Beni dinlemeden...Benim ne hissettiğimi anlamaya çalışmadan...Olduğum yerde kaldım.Sanki söylemek için günlerce cesaret topladığım bütün cümleler havada kalmıştı.Birkaç saniye sonra kendime geldim.Derin bir nefes aldım."Tamam Gül.""Güçlü ol."Kimsenin beni üzgün görmesini istemiyordum.Beyza ile İrem'in yanına gittiğimde yüzümde küçük bir gülümseme vardı.Beyza hemen anladı."Gül...""Ne oldu?"Başımı salladım."Bir şey olmadı."Ama sesim bile beni ele veriyordu.İrem sessizce yanıma geldi."Konuştuğunuz belli."Bir süre sustum.Sonra sadece,"Söyledim."dedim.Beyza'nın yüzündeki heyecan bir anda yerini endişeye bıraktı."Ne dedi?"Gözlerimi kaçırdım."İlgilenmediğini söyledi."İkisi de sustu.Bana ne diyeceklerini bilemediler.Ben ise gülümsemeye çalıştım."Olabilir.""Sonuçta herkes aynı şeyi hissetmek zorunda değil."Sanki bunu söylerken gerçekten iyiydim.Ama içimde bir şeyler ağırlaşmıştı.Ertesi gün okula gittiğimde herkes her zamanki gibiydi.Koridorlar kalabalıktı.Öğrenciler konuşuyor, gülüyor, koşuyordu.Ama benim içimde sessizlik vardı.Eskiden okul bahçesine girdiğimde gözlerim onu arardı.Şimdi ise görmemek için başka tarafa bakıyordum.Beyza ve İrem yanımdaydı.Bana sürekli destek olmaya çalışıyorlardı.Ama ben eskisi gibi değildim.Daha sessizdim.Daha dalgındım.Arkadaşlarım bir şey anlatırken gülümsüyordum ama o gülümseme eskisi gibi değildi.İrem bunu fark etti."Gül.""Hı?""Kendini zorlamak zorunda değilsin.""İyiyim."dedim.Ama ikimiz de bunun tam doğru olmadığını biliyorduk.Günler geçmeye başladı.Okulda herkes beni eski hâlimle görmeye alışmıştı.Hep gülen...Arkadaşlarıyla şakalaşan...Enerjisi hiç bitmeyen Gül...Ama şimdi daha sakindim.Teneffüslerde bazen sadece pencereden dışarı bakıyordum.Tenis antrenmanlarında bile eskisi kadar konuşmuyordum.Raketimi elime alıyor, oynuyor, sonra sessizce eşyalarımı topluyordum.Çünkü bazı kırgınlıklar dışarıdan görünmezdi.İnsan gülmeye devam edebilirdi.Ama içinde bir yerlerde küçük bir yara kalabilirdi.O gece günlüğümü açtım.Uzun süre boş sayfaya baktım.Sonra yazmaya başladım:"Bugün öğrendim ki cesaret her zaman mutlu son getirmiyormuş.""Ama yine de söyledim.""Çünkü içimde kalan bir ihtimalle yaşamaktansa, gerçeği bilmek daha iyiydi.""Sadece biraz canım acıyor."Kalemi bıraktım.Gözlerimi kapattım.Belki bir gün bu acı geçecekti.Belki bir gün bu yaşadıklarım sadece bir anı olacaktı.Ama bugün...Bugün sadece biraz kırılmıştım."Bazı insanlar kalbimizi kırmaz; sadece kalbimizin ne kadar derin hissedebildiğini bize gösterir."