Sana Rağmen

BÖLÜM 33Geç Kalan Fark Ediliş"Bazen bir insanın kalbini kırdığımızı, onun gözlerindeki sessizliği görünce anlarız."Aradan birkaç gün geçmişti.Ama benim için zaman eskisi gibi ilerlemiyordu.Okula gidiyor, derslere giriyor, arkadaşlarımla konuşuyordum.En azından dışarıdan bakıldığında öyle görünüyordu.Ama içimde büyük bir boşluk vardı.Eskiden okul bahçesine girdiğimde içimde bir heyecan olurdu.Şimdi ise sadece günün bitmesini bekliyordum.Beyza ve İrem yanımda olmaya çalışıyordu.Bana eski hâlimi hatırlatmaya çalışıyorlardı.Ama ben eskisi gibi kolay gülemiyordum.Arda'nın sınıfından benim de tanıdığım bir arkadaşı vardı.O gün teneffüste Arda onun yanına geldi.Bir süre sessiz kaldıktan sonra sordu."Gül..."Arkadaşı şaşırdı."Ne oldu?""Bir şey soracağım.""Sor.""Ne zamandan beri benden hoşlanıyormuş?"Arkadaşı bir an düşündü."Sanırım uzun zamandır.""Tam olarak bilmiyorum ama...""Bir süredir senden bahsediyordu."Arda başını eğdi.Sonra sessizce,"Keşke sorsaydım."dedi.Arkadaşı ona baktı."Ne için?""Belki de onu dinlemeliydim."O sırada sınıftan başka bir kız konuşmaya katıldı."Arda...""İnşallah kızın kalbini kırmamışsındır."Arda ona baktı."Neden?"Kız derin bir nefes aldı."Çünkü kızlar böyle şeyler için günlerce hazırlanıyor.""Kimisi söylemek için günlerce cesaret toplamaya çalışıyor.""Birine gidip hislerini anlatmak kolay değil."Arda sessizleşti.Kız devam etti."Belki sen ilgilenmiyor olabilirsin.""Ama en azından onu dinleyebilirdin."Arda bir süre düşündü.Sonra arkadaşına döndü."Cidden hazırlanmış mıydı?"Arkadaşı başını salladı."Tabii.""Öyle aniden gelip söylemedi.""Uzun zamandır içinde tutmuş."Arda'nın yüzündeki ifade değişti.İlk defa yaptığı şeyin sadece bir cevap vermek olmadığını fark etti.Birinin cesaretini kırmış olabileceğini düşündü."Sanırım...""Vicdan azabı çekiyorum."dedi.Ama ben bütün bunlardan habersizdim.Ben sadece içimdeki kırgınlıkla uğraşıyordum.Okulda artık daha sessizdim.Teneffüslerde eskisi gibi koşturmuyor, sürekli gülmüyordum.Beyza bunu fark ediyordu.İrem de.Ama bana baskı yapmıyorlardı.Sadece yanımda duruyorlardı.Bir gün Arda'nın sınıfındaki arkadaşı yanıma geldi."Gül."Başımı kaldırdım."Efendim?""Seninle konuşabilir miyim?"Şaşırdım."Olur."Bir kenara geçtik.Sesi sakindi."Arda seni sordu."Bir anda ona baktım."Ne?""Senin hakkında konuştu.""Ne zamandır senden hoşlandığını sordu."Sessiz kaldım.Devam etti."Sonra sınıfta konu açıldı.""Bir arkadaşımız, kızların böyle şeyler için ne kadar cesaret topladığını söyledi.""Arda da şaşırdı.""Senin gerçekten hazırlandığını öğrendi."Gözlerimi yere indirdim."Ne dedi?"Arkadaşı biraz durdu."Vicdan azabı çektiğini söyledi."Bu cümle içimde garip bir his bıraktı.Mutlu mu olmalıydım?Üzülmeli miydim?Bilmiyordum."Sadece..."dedim."Ben dinlenmek isterdim."Arkadaşı başını salladı."Haklısın.""Ama inan bana, kötü biri olduğunu düşünmüyor.""Sanırım sadece o an ne yapacağını bilemedi."Bir süre sustuk.Sonra bana baktı."Kendini üzme Gül.""Sen cesaret ettin.""Bu bile çok değerli."Akşam eve geldiğimde artık kendimi tutamadım.Odaya girer girmez gözlerim doldu.Günlerdir güçlü görünmeye çalışmıştım.Ama insan bazen sadece ağlamak isterdi.Yatağıma oturdum.Ve sessizce ağlamaya başladım.Tam o sırada kapı çaldı.Beyza gelmişti.Beni görünce yüzündeki ifade değişti."Gül..."Yanıma gelip sarıldı."Artık güçlü görünmeye çalışma.""Üzülüyorsan üzül.""Ben buradayım."Gözyaşlarımı tutamadım."Çok uğraştım Beyza...""Biliyor musun?""Bir yıl boyunca..."Beyza saçımı okşadı."Biliyorum."Bir süre sonra telefonum çaldı.İrem arıyordu.Beyza telefonu açtı.İrem'in sesi geldi."Gül?""Hı?""Ağladığını biliyorum.""Ve bunun kötü bir şey olmadığını bilmeni istiyorum.""Sen elinden geleni yaptın.""Cesaret ettin.""Bu herkesin yapabileceği bir şey değil."Gözlerimi kapattım.Belki hâlâ canım yanıyordu.Ama yalnız değildim.Beyza yanımdaydı.İrem sesindeydi.Ve ben yavaş yavaş iyileşmeye başlayacaktım.O gece günlüğüme sadece bir cümle yazdım:"Bugün kalbim hâlâ kırık, ama artık yalnız değilim.""Bazen iyileşmek, acının hemen geçmesi değil; o acıyla yalnız kalmadığını bilmektir."