Sana Rağmen

BÖLÜM 34Yanlış Anlaşılmalar"Bazen gerçekleri öğrenmeden önce, insanların söylediklerine inanırız."Aradan birkaç gün geçmişti.Gül hâlâ eskisi gibi değildi.Okulda herkes onu görüyordu ama kimse eski neşesini tam olarak göremiyordu.Beyza ve İrem onun yanında olmaya çalışıyordu.Ama Gül, içinde yaşadığı kırgınlığı yavaş yavaş saklamaya başlamıştı.Artık kimseye kolay kolay bir şey anlatmıyordu.Çünkü bir daha incinmekten korkuyordu.Arda ise son günlerde düşünceliydi.Gül'ün ona açıldığı anı tekrar tekrar hatırlıyordu.Söylediği sözleri...Onu dinlemeden gitmesini...İçinde bir huzursuzluk vardı.Ama tam ne hissettiğini de bilmiyordu.O sırada iki kız arkadaşı yanına geldi."Arda, hâlâ Gül'ü mü düşünüyorsun?"Arda şaşırdı."Yok."Ama sesi pek emin çıkmamıştı.Kızlardan biri hemen konuşmaya başladı."Bence fazla anlam yükleme.""Neden?""Çünkü Gül'ü biraz farklı tanıyoruz."Arda onlara baktı."Nasıl yani?"Diğer kız söze girdi."Belki de senin düşündüğün gibi biri değildir.""Belki sadece dikkat çekmek istedi."Arda sessiz kaldı.Aslında Gül hakkında böyle düşünmek istemiyordu.Ama duydukları kafasını karıştırmıştı."Gerçekten öyle mi?"diye düşündü.Bir süre sonra Arda'nın arkadaşlarından biri konuşmaya katıldı."Ben Gül'ü merak ettim.""Neden?""Bilmem.""Bu kadar konuşulduğuna göre nasıl biri diye merak ettim."Kızlardan biri hemen telefonunu çıkardı."İstersen Instagram'ına bakalım."Gül'ün profilini açtı.Bir süre ekrana baktılar.Bazı şeylere gülmeye başladılar."Bak şuna.""Ne var?""Bilmem, komik geldi."Arda yanlarında duruyordu.Ama hiçbir şey söylemedi.Ne güldü...Ne de onları durdurdu.Sadece sessiz kaldı.Ama içindeki bir şey rahatsız olmuştu.Çünkü konuşulan kişi, ona duygularını söyleyecek kadar cesaret etmiş biriydi.Bir süre sonra Arda yalnız kaldığında düşündü.Aslında Gül ona hiçbir zaman kötü davranmamıştı.Hep saygılı olmuştu.Hep çekingen ama samimi davranmıştı."Acaba yanlış mı düşünüyorum?"diye geçirdi içinden.Sonra arkadaşlarından birine döndü."Bir şey isteyeceğim.""Ne?""Gül'e..."Bir an durdu."Yani ona, beni unutmasını söyle."Arkadaşı şaşırdı."Neden?""Çünkü..."Arda ne diyeceğini bilemedi."Aramızda bir şey olmayacak.""Boşuna beklemesini istemiyorum."Arkadaşı başını salladı."Sen söylemez misin?"Arda sustu."Şu an aramız iyi değil.""Ben söylersem daha kötü olur."Arda'nın kız arkadaşlarından biri bu konuşmayı duydu.Gül ile arası iyi değildi.Bu yüzden direkt ona gitmek istemedi.Bunun yerine Gül'ün sınıfındaki arkadaşına ulaştı."Gül'le konuşabilir misin?"Arkadaşı şaşırdı."Ne hakkında?""Arda'nın bir şey söylemek istediğini.""Ne demek istiyor?"Kız kısa bir sessizlikten sonra,"Onu unutmasını..."dedi.Bu cümle Gül'ün arkadaşının içine oturdu.Çünkü Gül'ün ne kadar üzüldüğünü biliyordu.O günün sonunda Gül yine hiçbir şeyden habersizdi.Bahçede sessizce oturuyordu.Beyza ona baktı."Biraz daha iyi misin?"Gül küçük bir gülümsemeyle,"Olmaya çalışıyorum."dedi.Ama içinde hâlâ aynı soru vardı:"Ben gerçekten bu kadar kolay unutulabilir miydim?"Bilmediği şey ise...Arda'nın da kendi içinde büyük bir karmaşa yaşadığıydı.Ve bazen iki insanın arasında en büyük engel, duygular değil...Yanlış anlaşılan sözlerdi."Bazen bir insanın gerçeğini öğrenmek için, başkalarının sesini değil kendi kalbimizi dinlememiz gerekir."