Sana Rağmen

BÖLÜM 35Vazgeçmeye Çalışmak"Bazen insan vazgeçtiğini söylerken bile, içinde hâlâ bir umut kırıntısı taşıyor olabilir."O gün her şey normal başlamıştı.En azından dışarıdan öyle görünüyordu.Ben yine okula gelmiştim.Yine derslere girmiştim.Yine arkadaşlarımla konuşmaya çalışmıştım.Ama içimde hâlâ büyük bir yorgunluk vardı.Eskisi gibi değildim.Bunu herkes fark ediyordu.Ama kimse benim içimde kopanları tam olarak bilmiyordu.Öğle arasında Arda'nın sınıfından bir arkadaşım yanıma geldi.Yüzündeki ifadeden bir şey olduğunu anladım."Gül, seninle konuşabilir miyim?"Başımı salladım."Olur."Bir köşeye geçtik.Bir süre sessiz kaldı.Sonra yavaşça,"Arda ile ilgili bir şey duydum."dedi.Kalbim istemsizce hızlandı."Ne oldu?"Derin bir nefes aldı."Arda... seni unutmanı istiyormuş."O an içimde bir şeyler yine kırıldı.Aslında bunu bekliyordum.Ama insan yine de duyunca acıyordu.Bir süre hiçbir şey söyleyemedim.Sonra sadece başımı salladım."Anladım."Arkadaşım bana baktı."Gül..."Ama ben gülümsedim.O gülümseme gerçek değildi."Sorun değil."dedim."Zaten artık onu rahatsız etmek istemiyorum."O gün uzun süre düşündüm.Ben ne kadar cesaret etsem de...Ne kadar güzel hayaller kursam da...Bazı şeyler tek taraflı olunca insan yoruluyordu.Telefonumu çıkardım.Arda'nın kız arkadaşına mesaj attım."Arda'ya bir şey söyleyebilir misin?""Ne söyleyeceksin?""Artık onu istemediğimi.""Rahatsız etmeyeceğimi.""Unutmaya çalışacağımı."Mesajı gönderdikten sonra uzun süre ekrana baktım.Belki de ilk defa ondan bir şey istemiyordum.Sadece gitmeyi seçiyordum.Akşamüstü Arda'nın arkadaşı onun yanına gitti."Arda.""Hı?""Gül hakkında konuşmam lazım."Arda ona baktı."Ne oldu?""Gül sana bir şey söylememi istedi."Arda sessizleşti."Ne söyledi?"Arkadaşı derin bir nefes aldı."Artık seni istemediğini söyledi.""Rahatsız etmeyeceğini...""Unutmaya çalışacağını söyledi."Arda bir an donup kaldı.Beklediği şey bu muydu?Belki evet.Ama duyunca içinde garip bir boşluk oluştu.Arkadaşı ona baktı."Bir şey söylemeyecek misin?"Arda sustu.Sonra,"Rahatsız mı ediyordu seni?"diye sordu.Arda şaşırdı."Ne?""Yani...""Ben onun seni tahatsiz ettiğini düşünduk"Arda gözlerini yere indirdi."Sen neden böyle düşünüyorsun?"Arkadaşı ona baktı."Çünkü Gül senden bir şey istemedi.""Sadece hislerini söyledi.""Sen ise onu dinlemeden gittin."Bu sözler Arda'nın içine dokundu.Ben ise o sırada odamdaydım.Telefonumu bir kenara bırakmıştım.Günlerdir güçlü durmaya çalışıyordum.Ama artık yorulmuştum.Yatağıma oturdum.Gözlerim dolmaya başladı.Bir yıl boyunca içimde taşıdığım şey...Bir anda bitmiş gibi geliyordu.Sessizce ağlamaya başladım."Beni neden dinlemedi?"diye fısıldadım."Ben sadece hislerimi söylemek istemiştim."Kendime kızıyordum.Çünkü hâlâ onu düşünüyordum.Hâlâ canım yanıyordu.Ama artık bunu göstermeyecektim.Beyza akşam beni aradı.Sesimi duyunca hemen anladı."Gül...""İyiyim."dedim.Ama bu sefer o da inanmadı."Hayır değilsin."Sessizlik oldu.Sonra dayanamadım."Ben gerçekten unutmaya çalışacağım."Beyza'nın sesi yumuşadı."Canın acıyor biliyorum.""Ama sen yanlış bir şey yapmadın."İrem de aramıza katıldı."Sen sadece cesaret ettin.""Bu seni küçük yapmaz."Telefonu kapattıktan sonra uzun süre düşündüm.Belki gerçekten unutmaya çalışacaktım.Belki bir gün Arda'yı görünce hiçbir şey hissetmeyecektim.Ama bugün...Bugün hâlâ kalbim kırılmıştı.O gece günlüğüme tek bir cümle yazdım:"Bugün ondan vazgeçmeye karar verdim."Bir süre sonra altına bir cümle daha ekledim:"Ama kalbimi ikna etmek, karar vermekten daha zormuş.""Bazen gitmek, sevmediğimiz için değil; kendimizi daha fazla incitmemek için seçtiğimiz yoldur."