Sana Rağmen

BÖLÜM 37Sessizleşen Gül"Bazen bir insanın değiştiğini, söylediklerinden değil sustuklarından anlarsın."Son günlerde okul bana eskisi gibi gelmiyordu.Aynı koridorlardan geçiyordum.Aynı sınıfa giriyordum.Aynı insanları görüyordum.Ama içimde hiçbir şey eskisi gibi değildi.Eskiden sabah okula geldiğimde arkadaşlarımı görünce hemen gülmeye başlardım.Şimdi ise sadece küçük bir gülümsemeyle yetiniyordum.Sanki içimdeki eski neşe bir yerde kalmıştı.Beyza ve İrem bunu hemen fark etmişti.Teneffüste üçümüz bahçede oturuyorduk.Beyza bana baktı."Sen böyle değildin."Başımı kaldırdım."Nasıl?""Çok konuşurdun."İrem de ekledi."Her şeye gülerdin."Küçük bir gülümseme yaptım."İnsan bazen değişiyor."Beyza üzgün bir şekilde bana baktı."Sen değişmedin Gül.""Sadece çok kırıldın."Bu cümle içime dokundu.Çünkü doğruydu.Ben değişmek istememiştim.Sadece biraz uzaklaşmak istemiştim.O gün koridorda yürürken Arda'yı gördüm.Eskiden onu görünce kalbim hızlanırdı.Şimdi ise sadece başımı eğdim.Yanından geçtim.Ne baktım...Ne de durdum.Arda arkamdan baktı.Bunu beklemiyordu.Çünkü eskiden Gül onu görünce yüzünde istemsiz bir mutluluk olurdu.Şimdi ise sanki hiç tanımıyormuş gibiydi.Arda'nın arkadaşları da bunu fark etmişti."Arda.""Hı?""Gül baya değişti."Arda sessiz kaldı."Eskiden daha neşeliydi.""Şimdi çok sessiz."Arda gözlerini yere indirdi."Ben sadece ilgilenmediğimi söyledim."Arkadaşı ona baktı."Ama mesele sadece o değil.""Ne demek istiyorsun?""Belki de onu dinlemeden gitmen kırdı."Arda cevap vermedi.Çünkü bu ihtimali düşünmek bile onu rahatsız ediyordu.Öğle arasında Arda uzaktan Gül'ü izledi.Beyza ve İrem'le oturuyordu.Ama eskisi gibi değildi.Arkadaşları bir şey anlatıyor, o sadece dinliyordu.Eskiden yüzünden eksik olmayan gülümseme yoktu.Arda ilk defa bunu fark etti."Gerçekten bu kadar mı üzdüm?"diye düşündü.Ders çıkışı Arda birkaç kez Gül'ün yanına gitmeyi düşündü.Bir şey söylemek istedi.Belki bir özür...Belki sadece konuşmak...Ama her seferinde durdu.Çünkü ne diyeceğini bilmiyordu."Merhaba."demek bile zor geliyordu.Ben ise eve geldiğimde yatağıma uzandım.Telefonumu elime aldım.Eski mesajlara baktım.Sonra kapattım.Kendime kızıyordum.Çünkü hâlâ düşünüyordum.Ama aynı zamanda kendimi korumaya çalışıyordum.Beyza bana mesaj attı:"Bugün nasılsın?"Bir süre düşündüm.Sonra yazdım:"İyileşmeye çalışıyorum."İrem cevap verdi:"Zaman alacak ama geçecek."Telefonu kapattım.Belki gerçekten geçecekti.O gece Arda da kendi kendine düşündü."Ben onun üzülmesini istemiyorum.""Ben ne yaptım ki?"Ama cevabı biliyordu.Bazen bir insanı kırmak için kötü bir şey yapmak gerekmezdi.Bazen sadece yanlış zamanda, yanlış şekilde söylenen bir söz yeterdi.Ve Arda ilk defa Gül'ün sadece onu seven biri olmadığını...Kalbi olan biri olduğunu gerçekten anlamaya başlamıştı."Bazen kaybetme korkusu, değer vermeye başladığımızı fark ettiğimiz andır."