Sana Rağmen

BÖLÜM 38Söylenmeyen Özür"Bazen birine söylemek istediğin en önemli cümle, boğazında düğümlenir."Aradan birkaç gün geçmişti.Okulda hayat devam ediyordu.Herkes derslerine giriyor, arkadaşlarıyla konuşuyor, gülüyordu.Ama benim için bazı şeyler hâlâ eskisi gibi değildi.Artık Arda'yı görünce eskisi gibi heyecanlanmıyordum.Daha doğrusu...Heyecanlanmamaya çalışıyordum.Çünkü insan birini unutmaya çalışırken bile bazen kalbi onu hatırlıyordu.Beyza ve İrem yanımda yürürken bana bakıp duruyorlardı."Ne var?"diye sordum.Beyza gülümsedi."Eski Gül biraz geri geliyor gibi."Şaşırdım."Öyle mi?""Evet."İrem başını salladı."Bugün biraz daha güldün."Küçük bir gülümseme yaptım."Çünkü artık böyle devam edemem.""Üzüldüm diye kendimi kaybetmek istemiyorum."Beyza bana sarıldı."İşte benim tanıdığım Gül."Aynı gün Arda da farklı davranıyordu.Ders arasında arkadaşlarıyla konuşurken aklı başka yerdeydi.Arkadaşı ona baktı."Yine Gül'ü mü düşünüyorsun?"Arda hemen cevap vermedi.Sonra sessizce,"Evet."dedi.Arkadaşı şaşırdı."Ne oldu sana?"Arda derin bir nefes aldı."Bilmiyorum.""Eskiden sadece ilgilenmediğimi düşünüyordum.""Ama şimdi..."Durdu."Şimdi onun böyle olmasını istemiyorum."Öğle arasında Arda'nın arkadaşları konuşurken konu yine Gül'e geldi."Bu arada Gül gerçekten çok sakinleşti."Arda başını kaldırdı."Ne demek istiyorsun?""Eskiden hep gülerdi.""Şimdi herkesle konuşuyor ama eskisi gibi değil."Arda sessiz kaldı.Çünkü bunu kendisi de görmüştü.Ders çıkışında koridorda karşılaştık.İkimiz de bir an durduk.Eskiden olsa ben ne yapacağımı bilemezdim.Ama şimdi sadece başımı hafifçe salladım."Merhaba."dedim.Arda şaşırdı."Merhaba."Sadece iki kelimeydi.Ama eskiden aramızda olan bütün heyecan yoktu.Gülüp geçtim.Ve yürümeye devam ettim.Arda arkamdan baktı.İçinde garip bir his oluştu.Çünkü ilk defa Gül'ün kendisinden uzaklaştığını gerçekten hissetti.O akşam Arda telefonunu eline aldı.Uzun süre mesaj ekranına baktı.Ne yazacağını bilmiyordu."Özür dilerim."yazdı.Sonra sildi."Konuşabilir miyiz?"yazdı.Onu da sildi.Çünkü bazen bir kelime yazmak kolaydı.Ama karşısındaki kişinin kırıldığını bilmek zordu.Ben ise o gece günlüğümü açtım.Uzun süre düşündüm.Sonra yazdım:"Bugün onu gördüm.""Eskisi gibi içim acımadı.""Belki de gerçekten iyileşmeye başlıyorum."Ama yazının altında başka bir cümle daha vardı:"Yine de keşke beni dinleseydi."Çünkü bazı kırgınlıklar unutulmazdı.Sadece zamanla daha az acıtırdı.Ertesi gün Arda karar verdi.Gidip Gül'le konuşacaktı.Belki her şeyi düzeltemezdi.Belki eskisi gibi olmazdı.Ama en azından ona hak ettiği şeyi söylemek istiyordu.Bir özür...Gerçek bir özür."Bazen bir kalbi yeniden kazanmak için büyük şeyler değil, samimi bir cümle gerekir."