Sana Rağmen

BÖLÜM 39Bu Kez Peşinden Koşan"Bazen birini kaybetmeye başladığımızda, aslında onun değerini yeni anlarız."Son günlerde Gül gerçekten değişmişti.Eskiden koridorda yürürken sürekli gülerdi.Arkadaşlarıyla şakalaşırdı.Bir şey olduğunda hemen heyecanlanırdı.Ama şimdi...Daha sessizdi.Daha sakindi.Sanki içinde büyük bir şey yaşamış ama kimseye belli etmek istemiyordu.Beyza ve İrem onun yanında olmaya çalışıyordu."Gül, bugün biraz daha iyisin değil mi?"Beyza'nın sorusuna küçük bir gülümsemeyle cevap verdim."Evet."Ama ikimiz de bunun tam olarak doğru olmadığını biliyorduk.Arda ise uzaktan her şeyi fark ediyordu.Eskiden Gül'ün kendisine baktığını bilirdi.Onun heyecanını görürdü.Ama şimdi Gül onun yanından geçerken bile başını kaldırmıyordu.Bu durum Arda'nın beklediği gibi bir rahatlık vermemişti.Tam tersine...İçinde garip bir boşluk oluşturmuştu.Arkadaşı ona baktı."Ne oldu sana?"Arda sustu.Sonra,"Gül artık bana hiç bakmıyor."dedi.Arkadaşı şaşırdı."Zaten bunu istemiyor muydun?"Arda cevap veremedi.Çünkü artık aynı şeyi istemediğini fark etmeye başlamıştı.Öğle arasında Arda Gül'ü koridorda gördü.Yanında Beyza ve İrem vardı.Gül gülüyordu.Ama o gülümseme eskisi gibi değildi.Arda birkaç saniye onu izledi.Sonra karar verdi.Bu sefer kaçmayacaktı."Gül!"Sesimi duyunca durdum.Arkamı döndüğümde Arda'yı gördüm.Bir an şaşırdım."Efendim?"Arda birkaç saniye sustu.Sanki söyleyeceklerini toparlamaya çalışıyordu."Konuşabilir miyiz?"Eskiden olsa hemen kabul ederdim.Ama şimdi içimde bir korku vardı.Yine aynı şeyleri yaşamaktan korkuyordum."Şimdi olmaz."dedim.Arda şaşırdı."Tamam."Ama gitmedi."Gül, lütfen."Bu kelime beni daha çok şaşırttı.Çünkü ilk defa Arda benden bir şey istiyordu.Beyza ve İrem uzaktan bizi izliyordu.Beyza fısıldadı:"Arda gerçekten peşinden geliyor."İrem başını salladı."Ama Gül'ün kırgınlığı hemen geçmez."Arda sonunda konuşmaya başladı."Ben o gün..."Durdu."Seni dinlemeden gittim."Sessiz kaldım.Çünkü o anı hatırlamak hâlâ canımı yakıyordu."Yanlış yaptım."dedi."Belki ilgilenmiyordum ama seni kırmak istemezdim."Gözlerimi kaçırdım."Arda, ben sadece dinlenmek istemiştim.""Bir kere olsun beni gerçekten dinlemeni."Bu söz Arda'nın içine dokundu.Çünkü haklıydım.O gün ilk defa Arda benim ne hissettiğimi anlamaya çalıştı.Beni ikna etmeye değil...Sadece anlamaya çalıştı.Ama ben artık eski Gül değildim.Hemen gülümseyip her şeyi unutamazdım."Teşekkür ederim."dedim."Ama biraz zamana ihtiyacım var."Arda başını salladı."Tamam."dedi."Beklerim."O akşam Arda arkadaşına şöyle dedi:"Ben onun beni sevmesine alışmışım.""Ama şimdi uzaklaşınca..."Durdu."Onu gerçekten kaybetmek istemediğimi anladım."Arkadaşı gülümsedi."Geç fark ettin."Arda başını eğdi."Evet.""Biraz geç kaldım."Ben ise o gece günlüğümü açtım."Bugün Arda benimle konuşmak istedi.""Eskiden bunu hayal ederdim.""Ama şimdi kalbim eskisi gibi hemen inanmıyor."Sayfayı kapattım.Çünkü bazen bir insanın geri gelmesi...Her şeyi hemen düzeltmeye yetmezdi.Ama belki de bazı hikâyeler tam da o noktada yeniden başlardı."Bazen peşinden koştuğumuz kişi değil, bizi kaybetmekten korkan kişi oluruz."