Sana Rağmen

BÖLÜM 4Yazın Sessizliği"İnsan bazen en çok görmediği kişiyi özler.

Çünkü özlemek, mesafeyle değil, kalple ilgilidir."Karne gününün üzerinden birkaç gün geçmişti.Okul bitmişti.Sabahın erken saatlerinde okul servisini beklemek yoktu.Teneffüs zili yoktu.Koridorlarda yankılanan sesler yoktu.Ve en önemlisi...Onu görebileceğim o küçücük ihtimal de artık yoktu.İlk başlarda bunun bana bu kadar ağır geleceğini düşünmemiştim."Hem yaz tatili çabuk geçer." diyordum kendi kendime.Ama günler geçtikçe anladım ki bazen insanın özlediği şey bir okul değilmiş.Bir insanmış.Sabah uyandığım an ilk aklıma gelen kişi Arda oluyordu.Acaba o da şu an uyanmış mıydı?Bugün ne yapıyordu?Arkadaşlarıyla mıydı?Yoksa evde miydi?Beni hiç hatırlıyor muydu?Bu soruların hiçbirinin cevabını bilmiyordum.Ama yine de her gün aynı soruları kendime sormaktan vazgeçemiyordum.Telefonumu elime aldım.WhatsApp'ı açtım.Beyza ve İrem'in olduğu gruba girdim.Gül:"Kızlar ben yine Arda'yı düşündüm..."Mesajı gönderir göndermez İrem cevap verdi.İrem:"Şaşırdık mı?"Beyza da hemen yazdı.Beyza:"Bir gün Arda'yı düşünmediğin olursa bize haber ver."İstemeden güldüm.Haklıydılar.Son zamanlarda konuştuğumuz her konu dönüp dolaşıp Arda'ya geliyordu.Ben anlatıyordum.Onlar dinliyordu.Ben aynı şeyleri tekrar tekrar söylüyordum.Onlar da hiç sıkılmadan cevap veriyorlardı.Belki de beni en iyi onlar anlıyordu.Telefonu kapattım.Odamın camını açıp dışarı baktım.Mahalle her zamanki gibiydi.Çocuklar bisiklet sürüyor, küçük çocuklar top oynuyordu.Ama bana her yer eksik geliyordu.İçimde tarif edemediğim bir boşluk vardı.Akşam olunca annem,"Gül, hazırlan.