Sana Rağmen

BÖLÜM 43Sana Rağmen"Sana rağmen sevmiştim...

Kalbim kırıldığı hâlde, içimdeki güzel şeyleri kaybetmek istememiştim."Günler geçtikçe her şey biraz daha sakinleşmeye başlamıştı.Ama bu, her şeyin tamamen eskisi gibi olduğu anlamına gelmiyordu.Ben hâlâ bazı anlarda o günü hatırlıyordum.Arda'nın karşısında durduğum anı...Kalbim yerinden çıkacak gibi olurken hislerimi anlattığım anı...Ve onun arkasını dönüp gitmesini...Bazı anılar kolay silinmiyordu.O sabah okula geldiğimde Beyza ve İrem yanımdaydı.Beyza bana baktı."Bugün daha iyi görünüyorsun."Gülümsedim."Galiba."İrem de ekledi:"Çünkü artık sadece Arda'yı düşünmüyorsun."Bu cümlede sustum.Çünkü doğruydu.Eskiden bütün dünyam Arda gibiydi.Şimdi ise kendimi de düşünmeye başlamıştım.Teneffüste bahçeye çıktık.Tam o sırada üst kattaki sınıflardan öğrenciler inmeye başladı.Arda da arkadaşlarıyla birlikte bahçeye geldi.Göz göze geldik.Eskiden o birkaç saniye benim için çok büyük bir şey olurdu.Şimdi ise sadece küçük bir gülümseme vardı.Arda bunu fark etti.Çünkü o küçük gülümseme bile onun için önemliydi.Arda'nın arkadaşı yanına geldi."İyi misin?"Arda gözlerini Gül'den ayırmadan cevap verdi."İyiyim."Ama arkadaşı onun iyi olmadığını anlamıştı."Onu hâlâ düşünüyor musun?"Arda bir süre sustu."Sanırım.""Neyi?""Onu kaybetmekten korkuyorum."Arkadaşı şaşırdı."Sen değil miydin istemeyen?"Arda başını eğdi."Evet.""Ve en büyük hatam da buydu."Öğle arasında Arda koridorda Gül'ü gördü.Yanına gitmek istedi.Ama bu sefer hemen yaklaşmadı.Çünkü artık biliyordu.Gül'ün kalbine tekrar girmek için sadece birkaç güzel söz yetmezdi.Bir süre bekledi.Sonra yavaşça yanına geldi."Gül."Başımı kaldırdım."Efendim?""Bugün nasıl geçti?"Şaşırdım."İyi geçti.""Güzel."Kısa bir konuşmaydı.Ama aramızdaki mesafe biraz daha azalmıştı.Akşam eve geldiğimde günlüğümü açtım.Uzun süre boş sayfaya baktım.Sonra yazdım:"Sana rağmen sevmiştim.""Herkes vazgeçmem gerektiğini söylerken, kalbim seni anlamaya çalışmıştı.""Ama şimdi biliyorum...""Birini sevmek, kendini unutmak demek değilmiş."Kalemi bıraktım.İlk defa bu cümleyi yazarken canım eskisi kadar yanmadı.Arda ise o gece arkadaşına şöyle dedi:"Eskiden onun beni sevmesi hoşuma gidiyordu.""Şimdi ise..."Durdu."Şimdi onun tekrar mutlu olmasını istiyorum."Arkadaşı gülümsedi."Belki de ilk defa gerçekten seviyorsun."Arda sessiz kaldı.Çünkü cevabı kendi içinde biliyordu.Benim hikâyem sadece Arda'yı sevmek değildi.Kendimi kaybettiğim yerden yeniden bulmaktı.Ve belki bir gün...Arda gerçekten beni anladığında...Ona sadece şunu söyleyecektim:"Ben seni sana rağmen sevmiştim.""Bazı sevgiler kavuşmakla değil, insanın kendini bulmasıyla tamamlanır."