Sana Rağmen

BÖLÜM 44Küçük Bir Hatırlayış"Bazen bir insanın seni hatırlaması değil, seni gerçekten fark etmesi kalbine dokunur."Son zamanlarda her şey yavaş ilerliyordu.Arda artık eskisi gibi uzak değildi.Ama ben de eskisi gibi onun peşinden koşan Gül değildim.Aramızda farklı bir şey vardı.Daha sakin...Daha dikkatli...Sanki ikimiz de birbirimizi yeniden tanımaya çalışıyorduk.Sabah okulda Beyza yanıma geldi."Gül.""Hı?""Bir şey soracağım.""Sor.""Arda hakkında ne düşünüyorsun?"Bir an sustum.Bunu ben de kendime soruyordum."Eskisi gibi değil."dedim."Nasıl yani?""Eskiden sadece onu düşünürdüm.""Şimdi ise önce kendimi düşünüyorum."Beyza gülümsedi."İşte bu yüzden değiştin."Teneffüste bahçede oturuyorduk.Arda üst sınıftan arkadaşlarıyla bahçeye indi.Beni gördü.Bir süre durdu.Sonra yanıma geldi."Gül."Başımı kaldırdım."Efendim?"Elinde küçük bir şey vardı."Bu senin."Şaşırdım."Benim mi?"Başımı salladı."Geçen gün defterinin arasından düşmüştü."Elime küçük not kağıdını verdi.Üzerinde benim yazdığım bir cümle vardı."Kaybolmuştu."dedi."Sakladım."Bir an şaşırdım."Teşekkür ederim."Arda gülümsedi."Rica ederim."Beyza uzaktan bizi izliyordu.Yanıma geldiğinde hemen sordu:"Ne oldu?""Bir şey olmadı."dedim.Ama yüzümdeki küçük gülümsemeyi saklayamadım.Beyza fark etti."Sen mutlu oldun.""Hayır."dedim.Ama ikimiz de inanmadık.Arda'nın arkadaşı yanına geldi."Ne yaptın?""Ne?""Gül'e yaklaştın."Arda gülümsedi."Sadece ona ait bir şeyi verdim."Arkadaşı başını salladı."Ama senin için küçük olan şeyler onun için önemli olabilir."Arda sustu.Çünkü bunu yeni öğreniyordu.Akşam eve geldiğimde İrem aradı."Bugün sesin farklı geliyor.""Nasıl?""Daha sakinsin."Bir süre düşündüm."Sanırım çünkü artık sürekli üzülmüyorum."İrem gülümsedi."Peki Arda?"Sustum."Arda...""Ne?""Galiba gerçekten pişman."O gece günlüğümü açtım.Yazdım:"Bugün Arda küçük bir şey yaptı.""Ama nedense benim için büyük geldi.""Belki de mesele yapılan şey değil...""Birinin seni düşünmesiydi."Bir süre durdum.Sonra ekledim:"Ama bu sefer dikkatli olacağım.""Çünkü kalbimi bir kere kırdım."Arda da o gece düşünüyordu.Eskiden Gül'ün ona bakmasını beklerdi.Şimdi ise onun tekrar gülmesini bekliyordu.Ve ilk defa anladı:Birini sevmek bazen onu kendine bağlamak değil...Onun mutlu olmasını istemekti."Sana rağmen sevmiştim...

Ama şimdi kendimi de kaybetmeden sevmeyi öğreniyorum."