Sana Rağmen

BÖLÜM 45Bir Adım Daha"Bazen insanın söylemek istediği çok şey vardır, ama önce karşısındaki kişinin yaralarını iyileştirmesi gerekir."Son günlerde Arda'nın davranışları değişmişti.Artık sadece uzaktan bakmıyordu.Sadece özür dilemekle de kalmıyordu.Beni anlamaya çalışıyordu.Ama benim içimde hâlâ bir korku vardı.Çünkü kalbim onu affetmeye yaklaşırken, aklım bana yaşadıklarımı hatırlatıyordu.Sabah okulda Beyza ve İrem ile bahçede oturuyorduk.Beyza bana baktı."Gül.""Hı?""Arda'ya karşı biraz yumuşadın."Bir an sustum."Belki."İrem gülümsedi."Eskiden olsa hemen inkâr ederdin."Başımı eğdim."Çünkü eskiden sadece onu düşünüyordum.""Şimdi ise kendimi de düşünüyorum."O sırada Arda üst sınıflardan bahçeye indi.Arkadaşlarıyla konuşuyordu.Ama gözleri istemsizce beni aradı.Beni görünce kısa bir an durdu.Eskiden olsa yanıma hemen gelirdi.Ama şimdi bekledi.Çünkü Gül'ün hâlâ zamana ihtiyacı olduğunu biliyordu.Öğle arasında koridorda karşılaştık.Arda durdu."Gül.""Efendim?""Sana bir şey söylemek istiyorum."Bekledim."Ben eskiden..."Bir an durdu."Senin beni sevmeni biliyordum.""Ve bunun ne kadar zor olduğunu anlamamıştım.""Sanki kolay bir şeymiş gibi davrandım."Sessiz kaldım.Çünkü söyledikleri doğruydu."Şimdi anlıyorum."dedi."Birinin sana kalbini açması büyük bir cesaretmiş."Gözlerim dolacak gibi oldu.Ama kendimi tuttum."Arda.""Evet?""Ben senden hiç mükemmel olmanı istemedim.""Sadece beni kırdığında fark etmeni istedim."Arda başını salladı."Fark ettim.""Geç oldu ama...""Fark ettim."Bir süre sessiz kaldık.Sonra Arda gülümsedi."Bu arada...""Neyi?""Eskisi gibi gülmeye başladın."Ben de fark etmeden gülümsedim."Belki."Arda o gülümsemeyi görünce mutlu oldu.Çünkü artık o gülüşü geri getirmek için uğraştığını biliyordu.Akşam Beyza yine eve geldi.Beni görünce hemen anladı."Konuşmuşsunuz.""Evet.""Nasıl geçti?"Düşündüm."Garip.""Neden?""Çünkü eskiden onunla konuşmak beni heyecanlandırırdı.""Şimdi ise...""Şimdi?""Şimdi daha çok huzur veriyor."Beyza gülümsedi."Belki de gerçek başlangıç budur."Arda ise arkadaşına anlatıyordu."Onu tekrar kazanmak istiyorum."Arkadaşı sordu:"Seviyor musun?"Arda sustu.Sonra yavaşça cevap verdi."Evet.""Ama bu sefer sadece benim yanımda olsun diye değil.""Mutlu olsun diye."O gece günlüğümü açtım.Yazdım:"Bugün Arda'yı dinledim.""Eskiden onun sözleri beni yaralardı.""Bugün ise ilk defa iyileştirdi."Sonra durdum.Bir cümle daha ekledim:"Belki de bazı insanlar ikinci şansı hak eder."Ama sayfanın en altına şunu yazdım:"Yine de bu kez kendimi kaybetmeyeceğim.""Sana rağmen sevmiştim...

Şimdi ise kendimi severken seni anlamaya çalışıyorum."