Sana Rağmen

BÖLÜM 46Doğum Günüm"Bazı insanlar hayatımıza en beklemediğimiz anda dokunur.

Bazen bir kelimeyle, bazen küçük bir hatırlayışla..."Doğum günüme birkaç gün kalmıştı.Eskiden doğum günlerimi çok önemsemezdim.Ama bu yıl farklıydı.Çünkü son zamanlarda yaşadığım her şey beni çok değiştirmişti.Eskisi gibi sadece birilerinin beni mutlu etmesini beklemiyordum.Kendi mutluluğumu kendim bulmaya çalışıyordum.Sabah okula geldiğimde Beyza ve İrem garip davranıyordu.Birbirlerine bakıp gülümsüyorlardı.Şüphelendim."Ne oluyor?"Beyza hemen başını çevirdi."Hiçbir şey.""Kesin bir şey var."İrem telefondan güldü."Sen çok meraklısın."Gözlerimi kıstım."Bir şey saklıyorsunuz."Ama ikisi de cevap vermedi.Teneffüste bahçeye çıktığımızda her şey normal gibiydi.Ta ki üst sınıflardan öğrenciler inmeye başlayana kadar.Arda da arkadaşlarıyla birlikte bahçeye geldi.Göz göze geldik.Bu sefer ikimiz de hemen bakışlarımızı kaçırmadık.Kısa bir an gülümsedik.Eskiden bu küçük an bile benim için çok büyük olurdu.Şimdi ise sadece içimi ısıtıyordu.Akşam eve geldiğimde telefonum çaldı.Arayan Beyza'ydı."Gül.""Hı?""Yarın erken hazırlan.""Neden?""Göreceksin."Güldüm."Siz kesin bir şey yapıyorsunuz."Beyza kahkaha attı."Belki."Ertesi gün okula gittiğimde arkadaşlarım beni görünce yanıma geldi.Birkaç kişi doğum günümü kutladı.Gülümsedim.Ama bir kişiden gelecek şeyi beklemiyordum.Arda'dan.Öğle arasında koridorda yürürken Arda karşıma çıktı.Elinde küçük bir paket vardı.Bir an şaşırdım."Gül.""Efendim?""Doğum günün kutlu olsun."Kalbim bir an duracak gibi oldu."Biliyormuydun?"Arda gülümsedi."Tabii ki biliyordum."Paketi uzattı."Bu küçük bir şey.""Ama umarım hoşuna gider."Paketi açtığımda küçük bir defter çıktı.Kapağı sade ama çok güzeldi.Şaşkınlıkla baktım."Defter mi?"Arda başını salladı."Evet.""Sen yazmayı seviyorsun diye düşündüm."Bir an sustum.Çünkü bu küçük detay bile benim için önemliydi.Beni gerçekten fark ettiğini gösteriyordu."Teşekkür ederim."dedim.Arda gülümsedi."Rica ederim."Beyza uzaktan bizi izliyordu.Yanıma geldiğinde gözleri parlıyordu."Ben şok."Güldüm."Neden?""Çünkü Arda gerçekten düşünmüş."İrem de ekledi:"Eskiden sen onun için uğraşıyordun.""Şimdi o senin için uğraşıyor."Bir süre sustum.Çünkü bu cümle doğruydu.Akşam defteri açtım.İlk sayfasına uzun süre baktım.Sonra yazdım:"Bugün Arda doğum günümü kutladı.""Eskiden böyle bir şey olsa dünyalar benim olurdu.""Şimdi ise sadece mutlu oldum.""Çünkü artık onu kaybetme korkusuyla değil, kendimi koruyarak hissediyorum."Arda ise o gece arkadaşına şöyle dedi:"Bugün ilk defa onun yüzünde eski gülümsemeyi gördüm."Arkadaşı gülümsedi."Mutlu oldun mu?"Arda başını salladı."Evet.""Çünkü artık sebebi ben olmak istemiyorum.""Yeter ki mutlu olsun."O gece düşündüm.Belki bazı hikâyeler bitti sanılırdı.Ama bazı insanlar...Bazen geri dönmek için değil,değerini göstermek için yeniden karşına çıkardı."Sana rağmen sevmiştim...