Sana Rağmen

BÖLÜM 47Değişen Şeyler"Bazı insanlar geri döndüğünde değil, değiştiğinde kalbimize yeniden dokunur."Doğum günümün üzerinden birkaç gün geçmişti.Ama o gün yaşananlar hâlâ aklımdaydı.Arda'nın bana verdiği küçük defter...Söylediği birkaç güzel söz...Belki başkası için çok büyük şeyler değildi.Ama benim için önemliydi.Çünkü artık mesele yaptığı şey değil, beni düşünmesiydi.Yine de içimde bir ses vardı."Unutma."diyordu."Bir zamanlar çok kırıldın."Belki de bu yüzden artık her şeye eskisi gibi yaklaşamıyordum.Eskiden Arda'nın en küçük hareketi bile beni heyecanlandırırdı.Şimdi ise önce anlamaya çalışıyordum.Gerçek mi?Yoksa sadece geçici bir pişmanlık mı?Sabah okulda Beyza ve İrem yanıma geldi.Beyza yüzüme baktı."Bugün daha mutlu görünüyorsun."Gülümsedim."Öyle miyim?""Evet."İrem de ekledi:"Eskisi gibi sürekli üzgün değilsin."Bir süre sustum."Çünkü artık sadece onu düşünmüyorum."Beyza şaşırdı."Ne demek o?""Eskiden bütün günüm Arda'ya bağlıydı.""Şimdi kendimi de düşünmeye başladım."Beyza gülümsedi."İşte benim istediğim Gül bu."Teneffüste bahçeye çıktığımızda üst sınıflardan öğrenciler inmeye başladı.İstemeden gözlerim o tarafa kaydı.Arda geliyordu.Yanında arkadaşları vardı.Eskiden onu görünce kalbim hemen hızlanırdı.Şimdi ise sadece sakin bir şekilde baktım.Ama Arda beni görünce durdu.Çünkü artık fark etmişti.Gül değişmişti.Arda arkadaşlarından ayrılıp yanıma geldi."Gül.""Efendim?""Bugün nasıl gidiyor?"Küçük bir gülümseme yaptım."İyi gidiyor.""Senin?""Benim de iyi."Kısa bir konuşmaydı.Ama ikimiz için de önemliydi.Çünkü ilk defa aramızda kırgınlık olmadan konuşuyorduk.Arda uzaklaştıktan sonra Beyza hemen yanıma geldi."Fark ettin mi?""Neyi?""Arda eskisi gibi değil."Başımı salladım."Evet.""Gerçekten uğraşıyor."İrem de gülümsedi."Sen de farkında olmadan ona yeniden güvenmeye başlıyorsun."Bu cümle üzerine sustum.Çünkü belki de doğruydu.Akşam eve geldiğimde Arda'nın verdiği defteri açtım.İlk sayfasına baktım.Sonra kendi kendime düşündüm."Sana rağmen sevmiştim."Bu cümleyi yazarken içimde büyük bir acı vardı.Ama artık aynı acı yoktu.Belki de bazı yaralar kapanmaya başlamıştı.O gece Arda da arkadaşına konuşuyordu."Bugün benimle konuştu."Arkadaşı gülümsedi."Normal değil mi?"Arda başını salladı."Değil.""Neden?""Çünkü eskiden onun bana bakışında sevgi vardı.""Şimdi ise..."Durdu."Şimdi bana yeniden güvenmeye çalışıyor."Arkadaşı sessizce başını salladı."Bu daha değerli."O gece günlüğüme şunu yazdım:"Arda değişiyor.""Ama bu kez sadece onun değişmesini değil, benim de değiştiğimi fark ediyorum.""Artık birini severken kendimi kaybetmeyeceğim.""Sana rağmen sevmiştim...

Ama şimdi kendimi de severken seni sevmeyi öğreniyorum.