Sana Rağmen

BÖLÜM 48Güven"Bir kalbi yeniden kazanmak, onu ilk kez kazanmaktan daha zordur.

Çünkü bu kez içinde kırılmış parçalar vardır."Son zamanlarda okulda her şey daha sakindi.Artık insanlar benimle Arda hakkında konuşmuyordu.İtiraf ettiğim gün, herkesin dilinde olan o konu yavaş yavaş unutulmuştu.Ama benim için tamamen bitmemişti.Çünkü bazı şeyler dışarıdaki insanların susmasıyla değil, insanın kendi içinde iyileşmesiyle geçiyordu.Sabah okula geldiğimde Beyza ve İrem yanımdaydı.Beyza bana baktı."Bugün biraz düşüncelisin."Gülümsedim."Biraz.""Neyi düşünüyorsun?"Omuzlarımı kaldırdım."Bilmiyorum."Ama aslında biliyordum.Arda'yı düşünüyordum.Ama eskisi gibi hayaller kurarak değil...Yaşadıklarımızı anlamaya çalışarak.Teneffüste bahçeye çıktık.Ben arkadaşlarımla konuşurken üst sınıflardan öğrenciler inmeye başladı.Arda da oradaydı.Her zamanki gibi arkadaşlarıyla konuşuyordu.Ama bir süre sonra gözleri beni buldu.Eskiden olsa hemen bakışlarımı kaçırırdım.Bu sefer kaçırmadım.Sadece küçük bir gülümseme oldu aramızda.Arda'nın arkadaşı onun yanına geldi."Yine ona bakıyorsun."Arda hafifçe gülümsedi."Fark ettin mi?""Neyi?""Eskiden bana bakarken çok mutluydu.""Şimdi ise...""Şimdi ne?""Şimdi hâlâ gülümsüyor ama daha dikkatli."Arkadaşı başını salladı."Çünkü onu kırdın."Arda sessiz kaldı." biliyorum."dedi."Bu yüzden acele etmeyeceğim."Öğle arasında koridorda yürürken elimdeki kitaplar yere düştü.Tam eğilecekken biri benden önce aldı.Arda."Al."Kitapları uzattı."Teşekkür ederim.""Rica ederim."Eskiden böyle bir an yaşasam saatlerce düşünürdüm.Şimdi ise sadece gülümsedim.Ama Arda o küçük gülümsemeyi bile fark etti.Ders çıkışında Beyza yanıma geldi."Bugün mutlu gibiydin.""Öyle miydim?""Evet."Bir süre sustum."Galiba artık sürekli üzgün kalmak istemiyorum."Beyza bana sarıldı."Zaten istediğim de buydu."Akşam İrem ile telefonda konuşuyorduk."Gül.""Hı?""Arda'ya karşı hâlâ bir şeyler hissediyor musun?"Sessiz kaldım.Çünkü bu sorunun cevabını ben de bilmiyordum."Belki."dedim."Ama eskisi gibi değil.""Nasıl yani?""Eskiden onu kaybetmekten korkuyordum.""Şimdi ise kendimi kaybetmekten korkuyorum."İrem bir süre sustu.Sonra gülümsedi."İşte bu yüzden güçlendin."O gece günlüğümü açtım.Uzun süre düşündüm.Sonra yazdım:"Arda hâlâ hayatımda.""Ama artık bütün dünyam değil.""Belki de sevmek böyle bir şeydir.""Birini severken kendini unutmamak."Defteri kapattım.Çünkü ilk defa geleceği düşünürken sadece Arda'yı değil...Kendimi de görüyordum."Sana rağmen sevmiştim...