Sana Rağmen

BÖLÜM 53Arda'nın Fark Ettiği"Bazen birini kaybetme korkusu, aslında onu ne kadar sevdiğini gösterir."Son zamanlarda kendimde garip bir değişiklik vardı.Eskiden Gül'ün bana baktığını fark ederdim.Onun heyecanını...Bana yaklaşmaya çalışmasını...Ama hiç düşünmezdim.Bunun onun için ne kadar büyük bir cesaret olduğunu...Ve benim onu ne kadar kırdığımı...Şimdi ise her şeyi daha farklı görüyordum.Sabah okul bahçesine çıktığımda gözlerim istemsizce onu aradı.Gül...Arkadaşlarıyla birlikte duruyordu.Kıvırcık saçları hafifçe rüzgârda hareket ediyordu.Yüzünde küçük bir gülümseme vardı.Eskiden onun en çok bu hâlini görürdüm.Ama değerini bilmiyordum.Gül'ün sadece görünüşü değildi dikkatimi çeken.Onu güzel yapan başka şeyler de vardı.Birine yardım ederkenki hâli...Arkadaşlarını dinlerkenki sabrı...Üzüldüğünde bile kimseyi kırmamaya çalışması...Bazen kendini olduğundan daha güçsüz görüyordu.Ama ben artık onun ne kadar güçlü olduğunu anlıyordum.Arkadaşım yanıma geldi."Yine ona bakıyorsun."Gözlerimi kaçırdım."Fark etmeden oluyor."Güldü."Ne zamandır böyle?"Sustum.Çünkü cevabı bilmiyordum.Belki de Gül beni sevdiğini söylediği gün değil...Onu kaybetmeye başladığım gün fark etmiştim.Bir zamanlar Gül'ün bana olan ilgisini biliyordum.Ama bunun değerini anlamamıştım.Şimdi ise düşünüyordum:Bir insan, karşısındaki için ne kadar cesaret edebilirdi?Bana hislerini söylemişti.Herkesin önünde değil belki...Ama kalbini açacak kadar cesaretle.Ben ise o cesareti görmezden gelmiştim.Gül bana baktığında artık eski heyecanı yoktu.Eskiden gözlerinde sadece sevgi vardı.Şimdi ise biraz sevgi...Biraz kırgınlık...Biraz da dikkat vardı.Ve belki de en çok bu dokunuyordu bana.Çünkü o kırgınlığı ben oluşturmuştum.Arkadaşıma sessizce söyledim:"Onu ilk fark ettiğimde sadece güzel olduğunu düşünmüştüm."Arkadaşım şaşırdı."Şimdi?""Şimdi..."Bir süre sustum."Şimdi onun sadece güzel olmadığını biliyorum.""Onun kalbi güzel."O gün Gül yanımdan geçerken küçük bir gülümseme bıraktı.Belki onun için basit bir şeydi.Ama benim için çok büyüktü.Çünkü o gülümsemenin içinde hâlâ biraz güven vardı.Akşam eve geldiğimde uzun süre düşündüm.Eskiden Gül beni sevmişti.Şimdi ise ben onu anlamaya başlamıştım.Belki de hayatın garip tarafı buydu.Bazen bir insanın değerini, onu kaybetme ihtimalini görünce anlardın.Kendi kendime düşündüm:"Gül...""Sen beni sana rağmen sevmişsin.""Ben ise seni anlamam zaman aldı.""Ama artık seni sadece bana baktığın için değil...""Sen olduğun için seviyorum.""Bazı insanlar ilk görüşte değil, kaybetme korkusuyla kalbinde yer eder."