Sana Rağmen

BÖLÜM 54Göstermek"Bazı duygular sözlerle değil, küçük davranışlarla kendini belli eder."Arda'nın içinde değişen bir şey vardı.Artık sadece düşünmüyordu.Artık harekete geçmek istiyordu.Çünkü anlamıştı.Sadece pişman olmak yetmezdi.Bir insanın kalbini kırdıysan, onu yeniden kazanmak için çaba göstermen gerekirdi.Sabah okul bahçesinde Beyza ve İrem ile duruyorduk.Ben konuşuyordum ama aklım biraz dağınıktı.Beyza hemen fark etti."Gül.""Hı?""Yine düşüncelisin."Gülümsedim."Biraz."İrem telefondan konuştu."Arda mı?"Hemen sustum.Beyza güldü."Bak, cevap bile vermedi.""Abartmayın."dedim.Ama yüzümdeki küçük gülümsemeyi saklayamadım.O sırada Arda bahçeye geldi.Ama bu kez sadece bakıp geçmedi.Yanımıza yaklaştı."Gül.""Efendim?""Bugün kütüphaneye gidecek misin?"Şaşırdım."Neden?""Geçen gün kitap sevdiğini söylemiştin."Bir an düşündüm."Evet, gideceğim."Arda başını salladı."Tamam."Sadece bu kadardı.Ama o küçük konuşmada bile beni dinlediğini hissettim.Beyza hemen yanıma geldi."Gördün mü?""Neyi?""Seni gerçekten dinliyor."Sessiz kaldım.Çünkü fark etmiştim.Eskiden Arda benim hislerimi anlamaya çalışmazdı.Şimdi ise en küçük şeyi bile hatırlıyordu.Öğle arasında kütüphaneye giderken elimdeki kitaplar düştü.Tam eğilecekken Arda geldi."Dur, ben alayım.""Ben hallederim."dedim.Ama o gülümsedi."Biliyorum.""Ama yardım etmek istiyorum."Bu cümle çok basitti.Ama içimde bir yere dokundu.Çünkü eskiden hep güçlü görünmeye çalışırdım.Şimdi ise biri yanımda olmak istiyordu.Arda kitapları uzatırken gözlerimiz karşılaştı.Kısa bir sessizlik oldu.Sonra Arda:"Mutlu görünüyorsun."dedi.Şaşırdım."Öyle miyim?""Evet.""Güzel."dedi."Çünkü eskiden seni böyle göremiyordum."Bu söz karşısında sustum.Çünkü onun da geçmişi düşündüğünü anladım."Arda...""Evet?""Gerçekten değiştin mi?"Bir süre düşündü.Sonra cevap verdi:"Değişmeye çalışıyorum.""Çünkü seni kaybetmek istemiyorum."Bu cümle kalbimi hızlandırdı.Ama bu sefer eskisi gibi değildi.Eskiden sadece heyecanlanırdım.Şimdi ise düşünüyordum.Akşam Beyza eve geldi.Beni görünce gülümsedi."Bir şey olmuş.""Ne?""Yüzünden belli."Güldüm."Arda ile konuştuk."Beyza hemen oturdu."Anlat."Her şeyi anlattım.Beyza başını salladı."Eskiden sen onun seni fark etmesini bekliyordun.""Şimdi o seni kaybetmemek için uğraşıyor."O gece Arda günlüğümde olmadığını bilmiyordu.Ama ben onun sayesinde bir şey fark ettim.Belki de insanları sadece yaptıkları hatalarla değerlendirmemek gerekiyordu.Bazıları gerçekten değişebilirdi.Arda ise kendi kendine düşündü:"Gül bana bir zamanlar sevgisini verdi.""Ben ise ona sadece sessizlik verdim.""Şimdi ona sessizlik değil, değer vermek istiyorum."Ben günlüğümü açtım.Yazdım:"Bugün Arda'nın çabaladığını gördüm.""Belki de bazı insanlar ikinci şansı hak eder."Sonra durdum.Ve ekledim:"Ama bu kez kalbimi yavaş açacağım.""Sana rağmen sevmiştim...

Şimdi ise bana değer veren hâlini tanımaya çalışıyorum."