Sana Rağmen

BÖLÜM 55Geçmişin İzleri"Bazı yaralar kapanır, ama insan bazen o yaraya dokunulmadığından emin olmak ister."Son zamanlarda her şey daha güzeldi.Arda'nın çabasını görüyordum.Beni dinlemesini...Küçük şeyleri hatırlamasını...Yanımda olmaya çalışmasını...Ama içimde hâlâ geçmişten kalan bir soru vardı."Ya yine kırılırsam?"Sabah okula geldiğimde Beyza hemen yanıma geldi."Gül.""Hı?""Bugün biraz dalgınsın."Gülümsedim."Biraz düşündüm.""Neyi?"Bir süre sustum."Geçmişi."Beyza yüzündeki ifadeyi değiştirdi."Arda mı?"Başımı hafifçe salladım."Evet."Beyza yanıma oturdu."Bak Gül.""Arda'nın yaptığını unut demiyorum.""Çünkü seni gerçekten kırdı.""Ama artık sadece o günü düşünerek de yaşayamazsın."Sözleri içime dokundu.Çünkü haklıydı.Ben hâlâ biraz geçmişte kalmıştım.Teneffüste bahçede yürürken Arda beni gördü.Yanıma geldi."Gül.""Efendim?""Biraz konuşabilir miyiz?"Başımı salladım.Sakin bir yere geçtik.Arda bir süre sustu.Sonra:"Ben sana bir şey söylemek istiyorum."Dinledim."Geçmişte yaptıklarımı değiştiremiyorum.""Ama keşke o gün seni dinleseydim."Gözlerimi yere indirdim."Çünkü sen sadece bana hislerini söylemedin.""Sen bana güvenip bir şey anlattın.""Ben ise o güveni koruyamadım."Bu sözler beni etkiledi.Çünkü ilk defa Arda sadece kendi pişmanlığından değil...Benim yaşadıklarımdan bahsediyordu."Ben çok kırılmıştım."dedim."Biliyorum.""Hayır."Başımı salladım."Gerçekten bilmiyorsun.""Çünkü o gün eve gidince çok ağladım."Arda sustu."Sana kızgın değildim sadece.""Üzgündüm.""Çünkü cesaretimi toplamak benim için kolay değildi."Arda gözlerini yere indirdi."Özür dilerim."dedi."Gerçekten."Bu sefer sözleri farklı gelmişti.Çünkü artık sadece söylemek için söylemiyordu.Akşam Beyza eve geldi.Kapıyı açtığımda yüzüme baktı."Konuşmuşsunuz.""Evet.""Nasıl geçti?"Derin bir nefes aldım."İlk defa beni gerçekten anladığını hissettim."Beyza gülümsedi."Çünkü artık seni dinliyor."İrem de telefondan konuşmaya katıldı."Gül.""Hı?""Bir şeyi fark ettim.""Neyi?""Sen artık Arda'nın peşinden koşmuyorsun.""Şimdi o senin kalbine ulaşmaya çalışıyor."Bu cümle üzerinde düşündüm.Gerçekten de öyleydi.O gece Arda kendi odasında düşünüyordu.Gül'ün söyledikleri aklından çıkmıyordu.Onun ne kadar zorlandığını...Ne kadar cesur olduğunu...Ve kendisinin bunu nasıl görmediğini...İlk defa gerçekten anlıyordu.Ben günlüğümü açtım.Yazdım:"Bugün geçmişi konuştuk.""Canım hâlâ biraz yandı.""Ama artık o acının içinde yalnız değilmişim gibi hissettim."Sonra kitabımın adını hatırlatan cümleyi ekledim:"Sana rağmen sevmiştim.""Ama artık seni affetmek için değil, kendimi özgür bırakmak için iyileşiyorum.""Bazen bir insanı affetmek, ona geri dönmek değil; kalbindeki yükü bırakmaktır."