Sana Rağmen

BÖLÜM 7Kendim İçin İlk Adım"İnsan bazen en büyük değişimi, kalbi kırıldıktan sonra başlatır."O gün okuldan eve dönerken otobüsün camından dışarıyı izliyordum.Arabalar birbiri ardına geçiyor, insanlar günlük telaşlarıyla yollarına devam ediyordu.Ama benim aklım hâlâ okuldaydı.11-D sınıfında yaptığım duyuru...Onu ilk kez yeniden görmem...Ve bana öyle geldiğini düşündüğüm o mesafeli bakış...Ne kadar "Boş ver." desem de zihnim aynı ana dönüp duruyordu.Otobüs evimin durağına geldiğinde derin bir nefes aldım.Belki de artık düşünmeyi bırakmalıydım.Kapıyı açıp içeri girdim.Annem mutfaktan seslendi."Hoş geldin Gül.""Hoş buldum anne."Sesimdeki yorgunluğu fark etmiş olacak ki salona geldi."Bir şey mi oldu?"Başımı iki yana salladım."Yok, sadece biraz yoruldum."Aslında yorgun olan bedenim değildi.Kalbimdi.Odamın kapısını kapatıp çantamı yatağın üzerine bıraktım.Üzerimi değiştirdim ve pencerenin önündeki sandalyeye oturdum.Gökyüzü yavaş yavaş turuncuya dönüyordu.Telefonumu elime aldım.Beyza'dan bir mesaj vardı.Beyza:"İyi misin?"Mesaja uzun süre baktım.Sonra cevap yazdım.Gül:"İyiyim desem yalan olur."Aradan birkaç saniye geçmeden İrem de gruba yazdı.İrem:"Hâlâ onu mu düşünüyorsun?"Telefonu elimde çevirirken içimden "Evet." dedim.Sonra bunu mesaj olarak da yazdım.Gül:"Galiba ne yaparsam yapayım aklımdan çıkmıyor."Bir süre sessizlik oldu.Sonra Beyza uzun bir mesaj gönderdi."Gül...

Seni üzülürken görmek istemiyoruz.