KADERİN KIRMIZI İPİ

Eve geçip eşyalarımı almıştım. Bir bavulum vardı. Kilo sınırı olduğu için fazla bir şey alamamıştım. Her ne kadar kısa kalacağımızı düşünsek bile eşyalarımdan geri kalamazdım. Beratı hepsini geri getirmesi konusunda sıkıca tembihlemiştim. Üçümüz hava alanında sıkıca sarılıp vedalaşmıştık. Uçaktan inmeme az kalmıştı. Bussiness bilet bulamadığım için halka karışmak mecburiyetinde kalmıştım. Neyse ki cam kenarı bilet bulabilmiştim. 

Ben camdan, olduğum konum için memnuniyetsizce bakarken hemen yanımdaki genç kızın da bakmaya çalıştığını gördüm. İyi bir insan olsaydım arkama yaslanıp onun da bakmasına izin verebilirdim. Ama ben mükemmel insan değildim. Uyuzun teki olduğum için camı kapattım. Bunu yapmam ile yanımda ki kızda gözle görülür şekilde hayal kırıklığı vardı. Hızlı davranıp biletimi alabilirdi. Yapamaması benim suçum değildi. Şimdi bu koltuk bana aitken ister açar ister kapardım. 

Üzerimden hala daha çıkarmadığım siyah hırkanın kapüşonlusunu kafama geçirip arkama yaslandım. Zaten hırkanın kendisi büyüktü bu yüzden kapüşonu burnuma kadar inmiş göz bandı görevi görmüştü. Kollarımı göğsümde bağlayıp uyuklamayı tercih ettim. Lenslerim bittiği için gözlük ile idare etmek zorundaydım. Çok üzücü değildi çünkü gözlüğümü de severek kullanıyorum. Şimdi gözümde boş yere durmaması için çıkartıp kenara koydum. Yaklaşık bir iki saat kadar zaman geçti. Fazlası ile yorgun olduğum için bu süreyi uyuyarak geçirmiştim. Saatler sabah sekiz buçuk gibiyken uçak iniş yapmıştı. Hızla oturduğum yerden ayaklandım. Bu halkın arasından kurtulmalıydım. Ama benimle birlikte herkes kalktığı için kargaşa olmuştu. Temas sevmediğim için geri oturdum. İnsanların kalkmasını ve uçağın boşalmasını bekledim. Yaklaşık 10 dakika sonra rahatlıkla kimse ile çarpışmadan inebilirdim. 

Giyim kuşam benim için çok önemliydi. Sonuç olarak Fulya Tüzün'ün bir numaralı öğrencisiydim. Soğuğa rağmen siyah dizlerimin 2-3 karış kadar üstünde biten bir eteğim vardı. Altına tabii ten renginde içi yünlü bir çorap giyinmiştim. Üzerimde siyah bir kazak vardı ama Miranın hırkasından dolayı gözükmüyordu. İçimde çorap olduğunu bilmeyenler bu soğukta ne giyinmiş bu deli der gibi bakmıştı bana. Umurumda bile değildi. Bu sefer ayaklanıp uçaktan indim. Hakkâri'nin sabah ayazı yüzüme vurduğun da Eylülü dinleyip daha sıkı giyinmediğim için kendime bir güzel sövdüm. Kendime dip not Hakkari daha soğukmuş. Ayrıca fark ettiğim bir detay daha vardı İstanbul da hava daha güzeldi. Burada etraf bir sisli bulanık gibiydi. Oysa daha önce hiç dikkat etmemiştim. 

Elime telefonumu aldım. Abimden gelen mesajı okuyunca hayretle soludum. Eğitim vermesi gerektiği için gelemediğini söylüyordu. Böyle bir aymazlık olamazdı. Kız kardeşi kaç ay sonra müşkül bir durumda geliyordu ve onun için öncelik yine askeriyeydi. Hep böyleydi. Oysa ki izin alabilmek onun için çok zor değildi. Sinirle dudağımı dişledim. Eğitimde olduğu için telefon açsam da yanıtlamazdı. Bu yüzden Eren abimi aradım. Telefon çaldı ama açan olmadı. İkisinde de harika bir sorumluluk bilinci vardı. Bavulumu sinirle tutup sürükledim. Sert adımlarımın hedefinde ki öncelik buradan çıkmaktı. Eylülü vardığımı söylemek için ararken havalimanından çıktım. Çok sık taksi geçtiği için bir tanesini durdurdum. Askeriyeye sürmesi gerektiğini söyleyince bana baktığını hissettim. Belki de bakmamıştı bilemiyordum. Neden böyle olduğunu anlamaya çalışırken bakışlarım yoldaydı. Sonrasında aklıma gelen şey ile şansıma sövmemek imkansızdı.

 Gözlüğümü uçakta unutmuştum. Ben gözlüğüm olmadan göremezdim ki. Adım atarken zorlanırdım. Meğer Hakkari havası sisli değilmiş ben gözlüğümü takmamıştım. Bu yüzdendi yürürken ki paytaklığım. Başıma daha kötü bir şey gelemezdi çünkü gerçekten de ben gözlüğüm olmadan hayatımı devam ettiremezdim. Bence yanımda oturan genç kızın camdan bakmasına engel olup hevesini kırdığım için Allah beni cezalandırmıştı. Başka açıklaması olamazdı bunun. Dertli dertli yola baktım. Sadece baktım göremedim. Telefonum çalınca bakışlarım yoldan koptu. Arayan Eren abimdi. Sinirle açtım

"Sorumluluk bilinci deyince de siz"

Aynı anda konuşmuştuk