Yeni uyanmış olmanın sersemliğiyle mutfağa doğru yürüdüm. Dolaptan gevreği alıp masaya bıraktım, ardından buzdolabından sütü çıkarıp onu da masaya koydum. Bir kase alıp masanın başına geçtim. Gevreği ve sütü kaseye doldurduktan sonra, o saf hâlimle kaşığı almayı unuttuğumu fark ettim.
Tam ayağa kalkacakken gözüm saate takıldı.
08.37
Bir an donup kaldım.
"Dur... Olamaz."
"İşe geç kaldım!"
Ev bir anda telaşın içinde kaldı. Apar topar üzerimi giyindim, çantamı ve gerekli eşyalarımı son kez kontrol ettim. Kapıyı kilitleyip kendimi dışarı attım. Askeriyeye doğru olabildiğince hızlı yürümeye, neredeyse koşmaya başladım.
"Vah benim başıma..."
"Daha ilk iş gününde bu da mı olacaktı? Ne yapacağım ben şimdi?"
"Bir an önce yetişmem gerek. Off, bu saatte taksi bulmak neden bu kadar zor? Acaba dolmuş olur mu ya?"
Tam karşıdan karşıya geçerken bir anda korna sesi yükseldi.
"Ne abanıyorsun ko-"
derken soluma bakınca irkildim. Çünkü bir jeeple burun burunaydım. Fren sesi kulaklarımı çınlatırken kalbim sanki yerinden fırlayacak gibi atıyordu. Bir an nefes almayı bile unuttum.
Arabanın kapısı sertçe açıldı. İri yarı bir adam hızla bana doğru yürümeye başladı. Ben hâlâ şokun etkisindeydim. Ne dediğini tam seçemiyordum; sesi uğultu gibi geliyordu. Hem ölümle burun buruna gelmem hem de adamın öfkeyle üzerime yürümesi dizlerimin titremesine yetmişti.
Adam kolumu sertçe kavradığı anda irkildim. O an düşünmeye fırsatım bile olmadan refleksle elimin tersi yanağına indi.
"Ne haddine, hayvan herif! Senin yüzünden hem işe geç kalacağım hem de az kalsın ölüyordum! Sen ne yaptığını sanıyorsun?" diye bağırdım.
Adam tokadın etkisiyle başını yana çevirdi. Birkaç saniye olduğu yerde donup kaldı. Yanağını tutarken yüzündeki öfkenin yerini şaşkınlık almıştı. Belli ki biri ona uzun zamandır böyle karşı çıkmamıştı.
"Sen yola atladın! Hem senin işin varsa benim olamaz mı? Bir de seninle mi uğraşacağım? Çekil şu yoldan!" diye yeniden bağırdı.
Sözünü bitirmesiyle ikinci tokat da yanağına indi.
Bu kez birkaç adım geri sendeledi. Gözleri kocaman açılmış, bana inanamaz gibi bakıyordu.
"Bana bir daha bağırırsan yumruğumu geçirmek zorunda kalacağım. Bir de bana borçlusun."
"Hadi canım! Ne borcuymuş o? Bana da söyle de ben de bileyim."
Bu sefer sesi eskisi kadar yüksek değildi. Kaşlarını çatmıştı ama bağırmıyordu. Görüntüsü istemsizce komiğime gitmişti. Sanırım elimin düşündüğünden daha sert olduğunu yeni anlamıştı.
Ben de daha fazla vakit kaybedemeyeceğimi fark ettim. İşe geç kaldığım aklıma gelir gelmez hiç düşünmeden,
"Beni iş yerime bırakacaksın."
dedim.
Sözlerimle birlikte bu kez gerçekten afallayan taraf o olmuştu. Yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bırakırken birkaç saniye bana boş boş baktı.
" E hadi ne duruyoruz "diye sıkıştırdım ve hızla arabaya doğru ilerledim ve kapıyı açıp hızla ön tarafa oturdum.
"Dur bekle ne yapıyorsun sana otur diyen mi oldu?" Diye oturduğum tarafın kapısına doğru geldi . "Aç şu kapıyı kırdırma bana o kalbini" O kapıya ilerleyince kapının bu tarafını ve arka tarafını kitledim sadece sürücü koltuğu açıktı .
"Acaba Kalbi olmayan birinin kalbini nasıl kıracaksın canikom"diye yüksek bir kahkaha patlattım.
"Hadi canım . Acaba her tanımadın adamın arabasına böyle mi biniyorsun"diyerek çıkıştı .
"Yani darda kalmadıkça"diyerek kıkırdadım adam hala bana şaşkınlıkla baka kaldı galiba benim tam bir çatlak olduğumu düşünüyordu ama bilmiyor ki ben bir deliyim.
"Hadi ben geç kalıyorum beni hemen bırak ta sen daha çok geç kalma diyerek sürücü koltuğunu gösterdim .
Sinirle bu tarafa doğru büyük adımlarla ilerleyip sürücü koltuğunu açtı ve yerine geçip kapıyı kapattı"Çabuk söyle nereye gideceksin lütfen yakın olsun"
"Evet evet pek yakın Askeriyeye doğru gidicez "diyerek sinsice sırıttım çünkü orası bu kadar da yakın değil di .
"Öylemi"diyerek aynı sinsi sırıtışı bana doğru yaptı ve arabayı çalışıp sürmeye başladı.
Başımı cama yaslayarak bütün yolu konuşmadan geliyorken sesizliği bölerek "Rütbeniz ne acaba "diye soru yönelti.
Ters ters bakıp "Sana ne acaba" dedim bu bilgiler genelde pek fazla konuşulmaması gerekti dışarıda." Sen sadece görevini yap " dedim aynı terslikle.
"Tamam patron kızma " diyerek bir kahka patlattı ters bakmaya devam edince birazdaha sakinleşti ve " Geldik"diye mırıldandı arabadan inip benim kapımın önüne geldi ve kapımı açıp nazikçe "Buyrun efendim"diyerek bana sinsice gülüşünü yine gösterdi arabadan indim ve onu itekledim.
"Neyse seni dava edecektim bu hareketinle vaz geçtim diyerek askeriyenin kapısına yöneldim adam da arkamdan gelmeye başladı " Ne var be ne geliyorsun"
"Ne yani, iş yerime giremez miyim?" deyince beynimde şimşekler çaktı.
Bir saniye...
İki saniye...
Yavaşça adama döndüm.
"Sen..."
Adam omuz silkerek önümden geçti.
"Evet, ben."
Kaşlarımı çatarak peşinden yürüdüm. İçimde yükselen kötü hissi bastırmaya çalışıyordum.
"Sen asker misin?"
Adam cevap vermedi. Sadece dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
Bu gülümsemeyi hiç sevmedim.
Askeriyenin girişine yaklaştığımızda nöbetçi askerlerden biri bizi fark etti.
"Hayırlı sabahlar komutanım."
Komutanım mı?
Bir anda olduğum yerde kaldım.
Adam ise gayet rahat bir şekilde selamı aldı ve yürümeye devam etti.
Yutkundum.
"Yok artık..." diye mırıldandım.
Demek bu yüzden bu kadar rahattı.
Demek bu yüzden hiç korkmamıştı.
Demek ben az önce bir komutana iki tokat atmıştım.
Harika.
İlk iş günümde askeriyeye geç kalmış, neredeyse araba altında kalmış ve üstüne bir komutana tokat atmıştım.
Kariyerimin sonu gelmiş olabilir miydi?
Muhtemelen evet.
Tam kaçıp gitmeyi düşünürken adam dönüp bana baktı.
"E gelmeyecek misin?"
Sanki biraz önce hayatımı mahvetmemişim gibi konuşuyordu.
Dişlerimi sıkarak peşinden yürüdüm.
İçeri girdiğimizde beni bir görevli karşılayıp gerekli evrakları teslim etmemi istedi. Birkaç imza, birkaç belge derken sonunda işim bitti.
"Komutan sizi bekliyor." dedi görevli.
Derin bir nefes aldım.
İşte şimdi kesin azar yiyecektim.
Kapıyı tıklatıp içeri girdim.
"Komutanım."
"Gel kızım, otur."
Karşımdaki adam beklediğim kadar sert görünmüyordu.
Masasındaki dosyaya kısa bir göz attıktan sonra bana baktı.
"Asena Şahin."
"Efendim komutanım."
"Başarıların gayet iyi görünüyor."
Dudaklarım hafifçe kıvrıldı.
En azından dosyam yüzümü kara çıkarmamıştı.
Tam rahatlamaya başlamıştım ki kapı yeniden çalındı.
"Gel."
Kapı açıldı.
İçeri giren kişiyi görünce bütün rahatlığım yok oldu.
Jeep sahibi.
Yani baş belam.
Yani korna manyağı.
Yani tokatladığım adam.
Adam içeri girer girmez göz göze geldik.
Yüzünde o sinir bozucu sırıtış belirdi.
Komutan masanın üzerinden bir dosya alıp ona uzattı.
"Teğmen Doruk Keskin."
Doruk dosyayı aldı.
"Emredersiniz komutanım."
Komutan bu kez bana döndü.
"Asena, birliğe alışana kadar seninle Teğmen Doruk ilgilenecek."
Bir an odada sessizlik oldu.
Ben ona baktım.
O bana baktı.
Sonra aynı anda konuştuk.
"Olmaz!"
"Olmaz."
Komutan kaşlarını kaldırdı.
"Neden?"
Doruk boğazını temizledi.
"Şahsi sebepler komutanım."
Ben de hemen başımı salladım.
"Kesinlikle şahsi sebepler."
Komutan birkaç saniye ikimize baktı.
Sonra gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı.
"Şimdi daha da merak ettim."
Ben ve Doruk aynı anda sustuk.
Çünkü ikimiz de sabah yaşananları anlatırsak büyük ihtimalle ikimizin de başı derde girecekti.
O beni ezecekti ben ise resmen komutana tokat atmıştım tam bir rezillik.
Bölüm Yorumları