Çiçeğim
Bölüm 10•
10. Bölüm - Giz'in Gizi.
Tema:
Selamlar kıymetli okurlarım...
Nasılsınız?
Ben gayet iyiyim.
Sizlere yeni bölümle geldim.
Sizler okudukça ben ismimin anlamı gibi kıymetli okurlarım ve karakterlerime ışık olmaya devam edeceğim.
Buraya kadar gelen herkese çok teşekkürler.
İYİ Kİ VARSINIZ!
Son sözlerimle bitiriyorum…
Sormak istediğiniz sorular ve konuşmak istediğiniz konular için her zaman beklerim…
Bölüm sonunda görüşmek üzere efendim.
Bölüm içerisinde yetişkin içerik detayları olmamakla birlikte bölüm, bazı okurlarımın hassas olabileceği konular içeriyor. Bu sebeple mağduriyet yaşanmaması adına okuyucularımın bu bölümü okurken dikkatli olmasını rica ediyorum.
...
(Eylül Giz)
Instagram hesabımda reels kaydırmaya devam ederken gördüğüm bir paragrafla duraksadım. Tanımadığım bir kişi tarafından paylaşılan bir paragraf vardı ve bu paragraf bir kitaba aitti.
" Birlikte ağlayacak insan bulamamak değil de, birlikte gülecek insan bulamamak acıtıyor canımı. Çok güzel bir haber alıyorum mesela kalbim zorluyor göğüs kafesimi. Nabzımın arttığını ağrımaya başlayan başımdan ve kuruyan boğazımdan anlıyorum.
Sanki bir oyun karakteriyim, bölüm sonu canavarına karşı zafer elde eden.
Sanki bir bitkiyim, yapraklarına değen suyla yeniden canlanan.
Sanki bir insanım, kendine iyi gelecek o Çiçek'i bulan...
Ağzım kulaklarıma varınca paylaşmak istiyorum birileriyle. Ne de olsa iyi haber paylaştıkça çoğalır derler. Ama çevreme baktığımda tek tek eliyorum gördüğüm insanları. Belki kulp takıyorum, belki abartıyorum.
Ve böylece yavaş yavaş soluyor gülümsemem. Aldığım haberin tadını çıkaramadan soluyor içimde filizlenen umut.
Ve ben veda ediyorum umuduma, bir daha gülmemek üzere gerginleşen dudaklarımı gevşetiyorum.
Ve ben veda ediyorum coşkuma, bana iyi gelecek bir haber almaktan korkuyorum. En iyi ulaşırsam daha iyisi gelemeyeceği, gelecek tüm haberler kötü olacağı için.
Ve ben veda ediyorum bana, bir daha hiçbir zaman ben olamayacağım için."
Boğazımda kalan lokmamı zar zor yuttuktan sonra bu yazıyı okuduktan sonra etkilenen insanların yorumlarını inceliyorum. Yazar ismi belirtilmediğinden her ne kadar merak etsem de yorgunluğum baskın geldiğinden ekranı yukarı kaydırıyorum. İçimden bir ses bu satırlardan etkilendiği için yazarını bulup kitabını okumam gerektiğini söylüyor ama diğer taraf ne yazık ki baskın geliyor.
Sonrası pek farklı geçmiyor. Tabakları topladıktan sonra masanın ve tezgahın yeterince düzenli olduğuna kanaat getirip mutfaktan çıkıyorum. Zaten bütün gün okuldayız neden ödev veriliyor, diye düşünerek sinirli şekilde çantamı boşaltmaya ve bugün çalışacağım kitapları üst üste masama dizmeye başlıyorum. Bir yandan hafta sonuna daha var düşüncesi ile yıkılmamaya çalışırken içimdeki öğrencinin bezdiğini hissediyorum.
Kalem kutumdan mor uçlu kalemimi alıp önümdeki matematik kitabının sayfalarını karıştırmaya başlıyorum.
(Ertesi Gün)
(Eylül Giz)
Gözlerimi duyduğum yüksek sesle açarken zaman mekan algısını kaybederek geçirdiğim birkaç saniyenin ardından duyduklarımla gözlerim fal taşı gibi açılıyor.
"O benim kızım."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları