Çiçeğim

Bölüm 9•

9. Bölüm- Ürkek Adımlar.

Tema:

Selamlar kıymetli okurlarım...

Nasılsınız? 
Ben gayet iyiyim. 
Sizlere yeni bölümle geldim. 
Sizler okudukça ben ismimin anlamı gibi kıymetli okurlarım ve karakterlerime ışık olmaya devam edeceğim. 
Kendi hayatından kısımlar bulan, kendini gören okurlarım olmuş; duygularıma tercüman oldun cümlesi bu hafta en çok duyduğum cümlelerden biri.
Bölüm içerisinde yazım ve noktalamaya çok dikkat eden biriyimdir ama burada dikkat ederseniz arkadaşıma, dostuma yazar gibi yazmaktan çekinmiyorum.
Çünkü bana göre okurlarım benim kalbime, düşünce dünyama ve hayata bakış açıma konuk olan kıymetli dostlarım olur…
Buraya kadar gelen herkese çok teşekkürler.
İYİ Kİ VARSINIZ!
Son sözlerimle bitiriyorum…
Sormak istediğiniz sorular ve konuşmak istediğiniz konular için her zaman beklerim…
Bölüm sonunda görüşmek üzere efendim. 
Bölüm içerisinde yetişkin içerik detayları olmamakla birlikte bölüm, bazı okurlarımın hassas olabileceği konular içeriyor. Bu sebeple mağduriyet yaşanmaması adına okuyucularımın bu bölümü okurken dikkatli olmasını rica ediyorum.
...
(Eylül Giz)
Elimdeki patateslerle kalakalmış şekilde geçirdiğim dakikalardan sonra mutfağa girerek patatesleri beyaz renkli tezgaha bıraktım. Ellerimin titremesine aldırış etmeden mutfaktan çıktım ve evin içinde cep telefonumu aramaya başladım. Balkonda gördüğüme aldırış etmeyecektim, sonuç olarak beni ilgilendiren bir şey yoktu. Daha doğrusu ben zihnimi bu şekilde kandırıyordum. 
Bazen sessizlik bana iyi gelirdi ama şimdi evin içi sessiz olursa düşüncelerim zihnimi ele geçirecek, parazit bir canlı gibi beynimi kemirecek ve beni içten içe bitirecekti. Telefonumu odamdaki çalışma masamda buldum, zannediyorum üstümü değiştirirken telefonu buraya bırakmıştım, telefonumun şifresini girerken odamdan çıkarak tekrar mutfağa girdim. 
Sonra müzik uygulamasından sözleri aklıma gelen ilk türküyü açtım. Türküyü açtıktan sonra telefonu mutfaktaki masanın üstüne koyarak tezgaha yöneldim ve patatesleri soymaya başladım. 
Son ses açtığım türkü beni düşüncelerimden bir nebze kurtarmış, bu evde yine yıllardır olduğu gibi yalnız olduğum gerçeğinden bir nebze soyutlamıştı. 
"Harman yeri sürseler, oy sanem, oy sanem,
Yerine gül ekseler, esmer kaday ben alim."
Birkaç ay önce gittiğim illerden birinin türküsüydü bu. Orada da hep bu türküyü dinlemiştim. Melodisi, sözleri insanı sakinleştiriyordu sanki. 
Patateslerin kabuğunu soyduktan sonra onları hızlıca sudan geçirip doğramaya başladım.
"Bahtılı kız başına, oy sanem, oy sanem,
Sevdiğine verseler, esmer kaday ben alim."
Patatesleri doğradıktan sonra tava çıkarmayı unuttuğumu fark ettim. Aklım nerede acaba, diye söylenerek uygun olduğunu düşündüğüm bir tavaya yağ döküp tavayı ısıtmaya başladım. 
"Harman yeri yaş yeri, oy senem vay sanem,
Yavaş yeri hoş yeri, esmer kaday ben alım."
Beklerken bir ses duydum. Dış kapıdan geliyordu bu ses. Sanki kapı güçsüz bir el tarafından tıklatılmış gibiydi. Türkünün sesini kıstıktan sonra seri ve ürkek adımlarla mutfağın sağındaki kapıya yöneldim. Kapı dürbününden baktığımdaysa gördüğüm tek şey bomboş bir koridordu. Koridorun sonundaki dairede oturduğum için koridorun büyük kısmını görebiliyordum. Fakat gördüklerim boş bir koridordan ibaretti. 

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları