Sahte Gerçekler
Bölüm 12•
Hayal Kırıklığı-Düğün
Tema:
Düğün Günü...
Üzerimde beyaz gelinliğimle masada oturmuş halay çeken insanları izliyordum.Evet bugün düğün günüydü yani hayatımın en kötü günüydü.
Yanımda oturan Kara siyah takım elbisesinin yakalarını düzelterek bana döndü."Yakışıklı mıyım Zehirli Sarmaşık? "
Öfkeyle derin bir nefes verip,"Bana bak Akıncı umurumda bile değilsin."diye tısladım.
Göz devirip tekrar önüne döndü ve etraftaki tanıdık ailelere baktı.Neredeyse İzmir'in yarısı buradaydı fakat benim umurumda değildi.
Şarkı bittikten sonra herkes yerlerine geçti tam o sırada büyük kır bahçesine kalabalık bir aile doluştu.Karahan ve Sancak ailesi...
Bahçedekilerden birkaç kişi ayağa kalkarken ben ve Kara'da aralarından biriydik.
Ayaz ailelerden önde arkasında Sıla,Irmak ve Burak'la bize doğru geliyordu.Beyaz gömleği ve siyah pantolonuyla,dağılmış saçlarıyla bana bakıyordu.Benim ise onun yüzüne bakacak cesaretim yok denecek kadar azdı.
Masamızın biraz ilerisinde durduğunda Kara elimi tuttu bakışlarını birbirine kenetlenmiş ellerimize indirdiğinde,"Bunu bana nasıl yaptın Eliz Akıncı?" Ayaz'ın dudaklarından çıkan bu cümle benim aslında ölüm fermanımdı. Canımı çok yakmıştı ama haklıydıda ona yaşattıklarımın yanında bu bir hiçti.
Gözlerimi yavaşça kapadım ve biriken yaşlar dökülmeye başladı. Gözlerimi tekrar açtığımda karşımda bana hayal kırıklığıyla bakan Ayaz'a baktım sonra gözlerim onun arkasında duran Sıla'nın hüzünlü ve Burak'ın da bir o kadar hayal kırıklığıyla bana bakan bakışlarına maruz kalmak beni daha çok zorluyordu. Onların arkalarındada Karahan ve Sancak ailesinin bütün sakinleri vardı fakat onlara bakacak yüzüm yoktu. Bakışlarımı yanımda elimi tutan Kara'ya çevirdim o bana bakmıyordu doğrudan Ayaz'a ve arkasındakilere bakıyordu. Bakışlarımı hissetmiş olacakki başını bana çevirdi ve gözlerimde her neyi gördüyse anında o mutlu ifadesi silindi ve yerini öfke aldı. Ben bakışlarımı kaçırıp başımı mutlulukla bana bakan Gökmen ve Akıncı ailesine çevirdim onlarda evlendiğimize çok mutlu olmuşlardı sadece mutsuz bir kişi vardı...
Ada.
Zaten o da benim gibi olmasada zorundalıkla evlenmişti amcamla.Bakışlarında bana ve Ayaz'a üzülen bir ifade yakaladım.Kuzenim Gökhan ise hiçbir şeyden haberi olmadığı için elindeki uçaklı balonuyla olduğu yerde zıplayıp duruyordu.
"Düğünümüze hoşgeldin Karahan bende nerede kaldığınızı merak etmiştim doğrusu" dedi yüzünde yapay bir gülümsemeyle Kara. Ayaz nihayet bakışlarını benim üzerimden çekip Kara'ya baktı gözlerindeki o hayal kırıklığı silindi ve yerini iki duygu doldurdu ...
Nefret ve saf öfke.
"Hoşbulduk Akıncı bana özel davetiye gönderirsin sanmıştım çok kırıldım haberin olsun! " Ayaz ve diğer ailelerinde arkasından yükselen sesi kimse beklemiyordu bakışlarımı önce Ayaz'a ardından Kara'ya çevirdim ikiside şaşkın bir şekilde sesin geldiği yöne bakıyordu.
Bir anda herkes kenara çekilmeye başladı-Ayaz dışında- Kara elimi çektiği gibi beni arkasına aldı.Topuklu ayakkabılarımda yükselerek Kara'nın omzunun üstünden baktığımda Ayaz'la göz göze geldik o an gözlerinden bir duygu geçti fakat anlayamadım. Anlayamamama sebep olan şeyse Ayaz'ın tam karşısında duran kişisinin elinde bir silah olmasıydı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Aşkım çok güzel yeni bölüm ne zaman
mükemmel ötesi askımm 💙 emegine saglıkkkk
Yorum
Yorum bulunamadı.