KAYIP GÖKYÜZÜ

(6 yıl önce,ANKARA)

Kapı açıldı. Anlaşılan içeri birileri girmişti. Tüm herkes uyuyordu tabii ben hariç...Bir anda şömine ateşine su atıp söndürdüler ve gittiler. Bende yavaş yavaş gözlerimi kapattım ve uyudum. Gözlerimi açtığımda yurtta değildim. Bir arabada gidiyorduk,yanımda 30 lu yaşlarda bir adam vardı. Belinde ise bir silah ve şu hayatta en çok silahlar ve bıçaklardan korkardım. Araba durduğunda adam"İnebilirsiniz"dedi. Bir dakika ben nereye içebilirim ki? Adamda silah vardı diye mecburen indim. Ben iner inmez araba uzaklaşıp gitti. Bende burada kalmış,giden arabaya bakıyordum. Etrafıma bakıp lanetler yazdırdım çünkü maalesef bir ormandaydım. Sabahın erken saatleri kız başıma oturup beklemeye başladım.

(Yarım saat sonra)

En sonunda kalkıp yürümeye başladım. Biraz yürüdükçe sonra yılan tıslama sesi duydum ve bağırarak koşmaya başladım. Bu beni korkutuyordu. Normalde bıçaklı kavgalara karışırdım ama korku nedir bilmezdim. Şimdi ayağımı vura vura kaçıyordum. Biraz koştuktan sonra önüme benim yaşlarda yakışıklı bir çocuk çıktı. Çocuk "Kıpırdarsan seni öldürürüm"dediğinde kaskatı kesilmiştim. O kadar korkuyordum ki birşey diyemiyordum."Sen kimsin?"dedim. Korktuğumu anlamıştı ki kendini bana tanıtma ihtiyacı duymuştu. "Merhaba ben Hakan 13 yaşındayım ve merak etme seni öldürmem çünkü silahım yok" dedi. Ne yani bu aptal aklı başında beni mi korkutmuş? "Bende ezgi 12 yaşındayım ve bana yardım eder misin? Ha bide sen aptal mısın da beni korkutuyorsun kuş beyinli!" Bana kaşlarını çalarak baktı."Neden yardım istiyorsun benden?"dedi. Acaba kız bir çocuk neden yardım isterdi." Sen bana yardım et saan her şeyi anlatıcam,söz" dedim.

Zor olsada kabul etmişti. Beni arabaya bindirdi. Zaten o araba ya binmesem ormanda mutlaka ölürdüm.Adamlarından biri arabayı sürmeye başladı. Başımdan geçen her şeyi anlattım ona."Beni o yurda lütfen geri götürmeyin orada şiddet görüyorum"dedim. Beni baştan aşağı sürdü ve"O zaman seni evlatlık almamız lazım olacak"dedi. Aslında istemiyordum ama başka şansım yoktu. Başımı evet der gibi salladım. Arabayla beni yurda bıraktı."Söz veriyorum ki seni 1 haftaya kadar buradan alcam"dedi. Onu iyi tanımasamda güven veriyordu. Ona güvenerek yurda girdim...

(1 hafta sonra)

Ona güvenmiştim ve iyi kide güvenmiştim. Aradan yaklaşık bir hafta geçmişti. Tüm işlemler bitmişti ,bende evlatlık edinmiştir artık. Fakat beni evlatlık edinen Hakan' ın ailesi değil Hakan'ın dayısıydı. O benimde dayım sayılırdı. Dayı evlenmişti ama hiç çocuğu olmamıştı. Karısı hamileyken zehirlenip vefat etmişti. Beni evlatlık edindiği için çok mutluydu,bende çok mutluydum. Hakan dayısıyla fazla samimi değildi. Dayısıda onunla fazla samimi değildi.Ben sadece onlarla kalan bir kızdım.

(4 yıl sonra)

Eskiden kaldığım yurt yıkılmıştı. Hakan ve dayısı halâ konuşmuyorlardı zaten bende Hakan 'ı o günden sonra hiç görmemiştim. Dayı yaşlanmıştı ve ona ben bakıyordum. Dayı çok zengindi ve bende onun çocuğu olduğum için dayı ölürse mal varlığının hepsini bana vereceğini söyledi ama ben kabul etmedim dayı çok ısrar edince mal varlığının çeyreğini almıştım. Geri kalanı Hakan'a ve yiğenlerine kalmıştı. Fakat Hakan 'da çok az bir kısmını almıştı. Ne olursa olsun dayının ölmesini istemiyordum çünkü o çok iyi kalpli bir insandı. O beni koleje gönderiyordu. Servisle sabah erken gidiyordum ama dayıdan izin alarak akşam eve yürüyerek geliyordum çünkü yürümeyi seviyordum.Okulda çok iyi gidiyordu. Ayrıca derslerimde iyiydi.Zamanla her şey değişecekti çünkü dayının ölmesinden korkuyordum ama ölüm neredeyse baş ucundaydı.Bakalım zamanla neler değişecekti...