KAYIP GÖKYÜZÜ

• Hayatım bir nokta da başlayıp sona erecekti.Evren beni buna sürüklüyordu ve ben istemsizce buna kabulleniyordum.Dünya evren üzerinde benim yüzümden her şey oluyormuş gibi hissediyorum bazen ve mutlu bir şeyde sevinirken kötü bir şeyde üzülüyordum.Hakan ,o benim başıma gelmiş en büyük kurtarıcıydı. Her Hakan dendiğinde canım sıkılıyor ve o günü hatırlıyorum.Düşünsenize Hakan adında biriyle gelecekte evleniyorum.Galiba deli olurdum,aşk işte insana her şeyi yaptırır. Neyse şimdi bu adamın kim olduğunu öğrenme zamanı...Karanlıkta bir şey görünmüyordu ama bir ses duydum,birisi birisine kafa atmıştı(!)"Gerizekalı bir kıza dokunmaya utanmıyor musun?"diye haykırdı tanıdık bir ses.Bu sefer yumrukluyorlardı birbirlerini.Aynı çocuk gibilerdi ama saygım beni kurtarana sonsuzdur."Küçük hanım hemen şimdi okula git!"dedi.Pardonda nereden küçük hanım oluyorum beyinsiz çocuk.O an sadece donup kaldım çünkü hiç kimse benim için birini dövmemişti.Bir anda eskiye gittim ve o gün bir adam beni arabayla kaçırmıştı.Gözlerimi açtığımda korkuyordum.Araba durduğunda adam bana "in" dedi.Tam itiraz edecektim ki belinde ki silahı gördüm...Silahlara karşı korkuyordum ve neden bilmiyordum.Zorla indim ve etrafıma baktım...Ormandaydım,etrafa bakıyordum ki araba çalışıp gitti.Orada kaldım kız başıma taki onu Hakan'ı görene kadar.Beni o kurtarmıştı ve onu unutmayacaktım.Düşüncelerimi tanıdık bir ses böldü.Bu ses Hakan'ın sesine çok benziyordu."Bak seni son kez uyarıyorum maviş buradan git çabuk!"dedi.Maviş deyişi çok hoşuma gitmişti çünkü gözlerim maviydi.Bir anda telefon çalmaya başladı ama ben donup kalmıştım bu yüzden açmadım.Hakan'ın sesine benzeyen ses "Bak lütfen maviş lütfen"dediği gibi ışıklar açıldı.Bir saniye burası bizim okulun bir bölümü değildi,burası ormana çok yakın bir yerdeydi.Bizim okulda ormana yakındı ama ben okul yolunda giderken her şey bir anda oldu."Gözlerin gerçekten maviymiş"dedi Hakan'a benzeyen ses.Ona cevap vermeden ormana doğru koşmaya başladım.O sırada gizli adam Hakan'a yumruk geçirdi ama ben arkama bakmadan koşup gittim.Korkuyordum aynı o gün ki gibi...Aklıma bir şarkı geldi tam o an 
• -Sar zamanı geriye geriye geriye en güzel yerine...diyordu şarkı ve bende sardım zamanı ama en kötü yerine yani o güne KABUSUMA