Çevrimiçi Bela

"Bazı insanlar hayatınıza bir matematik problemi gibi girer; çözmek için uğraşırsınız. Bazıları ise doğrudan cevaptır; sadece yanına oturur ve evrenin geri kalanını sessize alırsınız."

Cumartesi sabahı, hayatımın en heyecanlı, en uykusuz gecesinin ardından gözlerimi açtığımda, odamın pencerelerinden sızan gün ışığı bile bana her zamankinden daha parlak göründü. Yataktan fırlayıp aynanın karşısına geçtiğim an, kalbimin göğüs kafesimi zorlayan ritmi çoktan başlamıştı. Bugün bizim ilk resmi randevumuzdu. Okul koridorlarının o boğucu fısıltılarından, Berk’in pişmanlık dolu bakışlarından ve sınıftaki o meraklı gözlerden tamamen uzakta, sadece ikimiz olacaktık.

Dolabımın kapağını açıp dakikalarca ne giyeceğimi şaşırmış bir halde kıyafetlerime baktım. En sonunda, Meriç’in o çok sevdiği vanilya kokulu parfümümle uyum sağlayacak, yumuşak, krem rengi örgü bir kazak ve koyu renk bir kot pantolon seçtim. Saçlarımı bu kez o her zamanki salaş at kuyruğu yerine serbest bıraktım; dalgaları omuzlarıma dökülürken, boynumdaki o formüllü küçük cam zar ve sol bileğimdeki kırmızı iplik yine yerli yerindeydi. Hazırlanmayı bitirip evden çıkmadan önce aynaya baktığımda, yanaklarımın heyecandan daha şimdiden hafifçe pembeleştiğini fark ettim. "Sakin ol Doğa," diye fısıldadım kendime. "Sadece Meriç’le buluşacaksın. Kelimeleriyle ruhunu iyileştiren o dahi çocukla."

Buluşacağımız yer, şehrin o gürültülü merkezinden uzakta, sonbaharın tüm renklerini üzerinde barındıran eski, botanik bir bahçenin girişiydi. Taksiden inip bahçenin kapısına doğru yürürken, uzaktan onun dik ve asil siluetini gördüm. Meriç, siyah uzun bir kaban giymişti, elleri ceplerindeydi ve rüzgâr kömür karası saçlarını hafifçe dağıtıyordu. Etrafındaki o muazzam doğaya, sararan çınar yapraklarına o kadar güzel yakışıyordu ki, bir an durup onu uzaktan bir tablo gibi izlemek istedim. Okulda herkese karşı ördüğü o soğuk kalkan, burada, bu sessizliğin içinde tamamen şeffaflaşmıştı.

Adımlarımı hızlandırıp ona doğru yaklaştığımda, Meriç gelişimi hissetmiş gibi başını yavaşça o tarafa çevirdi. Göz göze geldiğimiz o ilk saniyede, içimde bir yerlerde çok güçlü bir nehrin denize döküldüğünü hissettim. O koyu, dipsiz gözlerindeki o buzdağı imajı saniyeler içinde un ufak oldu; yerini tamamen bana ait olan, içi hayranlık ve derin bir sevgiyle dolu o sıcacık tebessüme bıraktı.