Çevrimiçi Bela

"Bütün okul bizim ne kadar imkansız bir kombinasyon olduğumuzu konuşadursun; benim sıfır noktam, tüm koordinat sistemimi unutturan o sıcak avcun."

Sınıfa el ele girdiğimiz o ilk saniyede, içerideki tüm o gürültülü uğultunun bıçak gibi kesilmesi, hayatım boyunca unutamayacağım en epik anlardan biriydi. Herkes, sıranın en önünden en arkasına kadar, adeta bir film sahnesinin en can alıcı yerini kaçırmak istemiyormuş gibi bize bakıyordu. Meriç ise sınıftaki bu boğucu merak dalgasına karşı öyle bir bağışıklık kazanmıştı ki, sanki az önce koridorda Berk’i kelimeleriyle yerle bir eden kendisi değilmiş gibi rahattı.

Beni her zamanki yerimiz olan en arka sıraya, o ulu çınar ağacına bakan cam kenarındaki köşemize götürdü. Çantamı aldı, sıranın yanındaki demire kibarca astı ve sandalyemi hafifçe geriye çekerek oturmama yardımcı oldu. Bir sevgilinin gösterebileceği en naif, en korumacı zarafetle hareket ediyordu. Kendisi de yanıma oturduğunda, sıranın altından elini tekrar uzattı ve benim sol elime, o kırmızı ipliğin tam üzerine kenetlendi. Parmak uçlarının o yoğun sıcaklığı tenime değdiği an, içimden aşağı bir elektrik akımı geçti. Biz artık saklanmıyorduk; biz tüm dünyaya karşı sevgili olduğumuzu bu küçük sırada ilan etmiştik.

"Günaydın sevgilim," diye fısıldadı Meriç. Sesi o kadar yumuşak, o kadar derinden gelen bir boğukluktaydı ki, sınıfın o kasvetli havası bir anda yok oldu. "Cumartesi günkü o botanik bahçeden sonra rüyanda yine o iskelede miydik, yoksa sakarlığın uykunu bölmeye yetti mi?"

Gülümseyerek ona doğru döndüm. Aramızdaki mesafe o kadar azdı ki, o çok özlediğim temiz çamaşır ve hafif rüzgâr kokusunu tüm benliğimle içime çektim. Gözlerinin en derinine bakarak, "Hayatımın en güzel uykusuydu Meriç," dedim, sesimdeki o yoğun aşk hissini saklamaya gerek duymadan. "Özellikle de senin o güvenli elini tuttuktan sonra. Berk'in koridordaki o hırslı hali bile içimdeki bu huzuru zerre kadar sarsamadı."