Çevrimiçi Bela

Nuran Hoca tahtaya tebeşirle o büyük paralelkenarı çizerken, sınıfta sadece ahşap cetvelin tahtaya çarpma sesi ve pencereden içeri sızan hafif ekim rüzgarı vardı. Herkes sabahtan beri el ele yürümemizin şokunu atlatmaya çalışırken, ben sağımda oturan Meriç'in profilini izliyordum. Okuldaki o mesafeli, kimseyle göz teması kurmayan çocuk gitmiş; yerine sıranın altından parmaklarımı tek tek sevip okşayan, çok naif bir sevgili gelmişti.

"Evet Doğa," dedi Nuran Hoca aniden arkasını dönerek. "Açıların kesişim kümesini buldun ama bir sonraki adımda koordinat eksenini nereye kaydırmamız gerekiyor, söyle bakalım?"

Ben daha ne diyeceğimi bilemeden kekelerken, Meriç sıranın altından elimi hafifçe sıktı. Diğer eliyle önümdeki kareli defteri kendine doğru çekti ve siyah pilot kalemiyle sayfanın kenarına tıkır tıkır, hocanın göreceği büyüklükte bir formül yazdı. Yazısı o kadar nizami ve dikti ki, panik yapmama izin vermeden bana kopya veriyordu.

"Y eksenini orijine doğru iki birim kaydırmamız gerekiyor hocam," dedim Meriç'in yazdığına bakarak.

Nuran Hoca gözlüklerinin üzerinden bize dik dik baktı. Arka sıradaki bu ani zeka birleşmesinden şüphelendiği belliydi ama bir şey diyemedi. "Güzel, otur yerine," dedi.