Denize Ait🐬

Çalan alarm ile gözlerimi zorlukla araladım. Bir elim telefonumu araken diğeri üzerimdeki örtüyü kaldırıyordu. Yatakta doğruldum ancak hala telefonumu bulamamıştım. Derin bir nefes verdim ve sese odaklandım. Tam olarak salondan geliyordu ses. "Orada ne işi var bu telefonun?"diyerek ayaklandım. Telefonumu salonda bulunca anlık olarak bir rahatlama hissi geldi. Yorgundum ancak ayakta dikilmeye devam ettim. Zordu yazar olmak. Her şey size bakıyordu. Dün akşam ise yeni serimi tamamlamıştım. Alarm çalmıyordu. Biri beni arıyordu. Ekranda gördüğüm "Kraliçem💗" yazısını görünce hemen açtım. Kısa bir sessizlikten sonra annemin telaşlı ama kızgın sesi doldurdu tüm evi;

"Kız neredesin sen! Niye açmıyorsun şu telefonu!" diye carlıyınca istemsizce telefonu uzaklaştırdım kendimden. Derin bir nefes verdim ve tekrar telefona odaklandım ardından susmasını bekledim. Annem sessizleşince ben konuşmaya başladım;

"Uyuyordum anne. Lütfen sakin olur musun?"dedim. Amacım yumuşatmaktı.

"Sen hiç böyle değildin Eflin. Ne bileyim ben uyuduğunu. Bir şe oldu sandım." diyen sesi yumuşadığının kanıtıydı.

"Sorun yok anne. Dün biraz yoğundum uyuyamadım hiç."dedim gözlerimi ovuştururken. Hafifçe tebessüm ettim. Bu halleri bazen çok tatlıydı.

"Tamam kuzum."dedi. "Öptüm napıyorsun diye aramıştım bende seni."

" Aynıyım anne anca koşuştuyorum işte." Arkadan telefonum tekrar çalınca isme baktım. Derin arıyordu. " Anne benim kapatmam lazım iş çıktı. Babama selam söyle."dedim ve telefonu kapattım. Aynı saniyelerde Derin telefonu kapatmıştı ve mesaj atmıştı.

"Kız çocuk seni bekliyor kaç saattir!" diyen mesajı bana ayarladığı çocuğun ne halde olduğunu bildiriyordu. Hızlıca hazırlandım ve buluşacağımız yere gittim...