KİRLİ BEYAZ

BARAN

Deren'i evine bırakalı iki saat oluyordu. Ama ben eve gitmemiş sahile gelmiştim. Deren gerçekten farklı bir kadındı herkesten farklıydı benim  gözümde normalde birisine kolay kolay aşık olmazdım ya da etkilenmezdim bile ama... Deren

Galiba gerçekten Deren'e aşık oluyordum ya da olmuştum Ömer'i çağırmıştım sahile hem dertleşmek istiyordum hem de bu işlerin nasıl gittiğini bilmiyordum biraz tüyo kapmak iyi gelebilirdi.

" Hoşgeldin"

" Hosbuldum  kanka da olm ne bu halin?"

" Ne varmış lan halimde" tamam ben de değişiklikler vardı fark ediyorum ama öyle dıştan çok mu belliydi 

" Dağılmışsın sen baya" dedi.

" Neyim var olm işte normalim gayet"

" Sen niye beni buraya çağırdın?"

" Olm uzun zamandır konuşmuyoruz otururuz diye hem geldiğine pişman olduysan git"

" Saçmalama yanındayım tabiki"

Hazır Ömer'i tek yakalamışken Yeliz'le aralarında ne var onu da öğrenirdim.

" Eee izliyecek miyiz böyle denizi konuşmayacak mıyız?"

" Konuşalım kanka da olm harbi sen de bir şey var noldu yaa"

" Ömer şimdi diyelim sen birisine aşık oldun nerden anlarsın?"

" Yani kanka onu görünce böyle kalbin hızlanır veya sürekli görmek istersin her yerde onu... bir dakika bir dakika kime aşık oldun sen bakim"

Söylediklerinin hepsi bende mevcuttu bu da demek oluyordu ki ben Deren'e aşığım 

" Ne aşkı olm yok aşk maşk hem sen beni sorguya çekeceğine sen kendine bak Yeliz'le seni bilmediğimi sanıyorsun yanılıyorsun "

​"Biliyorum kanka, saklayacak halim yok zaten," 
dedi Ömer, bakışlarını hafifçe denize çevirip gülümseyerek.
 "Ama konuyu bana getirip çaktırmadan aradan sıyrılmaya çalışma. Yeliz başka, senin bu halin bambaşka. Bakışların bile değişmiş oğlum senin, kafan darmadağın. Bırak şimdi beni de anlat, kim bu kız?"
​Derin bir nefes alıp denizden gelen serin rüzgara karşı göğsümü kabarttım. Kaçacak yerim kalmamıştı, Ömer beni tam damarımdan yakalamıştı.
​"Deren..." dedim, adı dudaklarımdan dökülürken bile içimde bir yerler cız etti. "Kanka, bende kural falan bırakmadı. Normalde dönüp bakmayacağım, 'Bana göre değil' diyeceğim ne varsa hepsini altüst etti. Yanındayken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum, evine bırakalı iki saat oldu ama sanki hâlâ arkamda sarıldığı anın sıcaklığı var. Kafayı yemek üzereyim."
​Ömer omzuma hafifçe vurup kahkahayı bastı. 
"Oğlum sen sırılsıklam batmışsın! Aşık olmak ayıp bir şey değil ki, niye bu kadar kasıyorsun kendini? Git anlat kıza ne hissediyorsan."
​"Öyle pat diye söylenir mi lan?" diyerek arkama yaslandım. 
"Kızın dünyadan haberi yok henüz. Ben de ne yapacağımı, nasıl yaklaşacağımı bilmiyorum işte. Sen Yeliz'le nasıl hallettin bu işleri? Çaktırmadan biraz tüyo ver, nasıl ilerlemek lazım?"
Baran, Ömer’in sözleri üzerine gözlerini hemen yanlarında duran motora, kaskına çevirdi. Deren’in az önce sarıldığı, tutunduğu o kaska bakarken yüzüne engel olamadığı bir tebessüm oturdu.
Baran, Ömer’in sözleri üzerine gözlerini hemen yanlarında duran motora, kaskına çevirdi. Deren’in az önce sarıldığı, tutunduğu o kaska bakarken yüzüne engel olamadığı bir tebessüm oturdu.
​Ömer onun kaska bakıp kendi kendine sırıttığını görünce dayanamayıp omzuna hafifçe vurdu. "Oğlum sen harbi fenasın ha! Kaska bakıp sırıtmalar falan... Sen bayağı bildiğin abayı yakmışsın lan!" dedi gülerek.
​Baran derin bir nefes alıp bakışlarını kasktan çekmeden hafifçe iç geçirdi.
 "Oğlum, kız sanki içimdeki bütün dengeleri bozdu. Tıkandım kaldım, ötesi yok..."
​Baran derin bir nefes alıp bakışlarını kasktan çekti. Cebinden sigara paketini çıkarıp Ömer’e uzattı, ardından bir dal da kendi dudaklarının arasına sıkıştırıp yaktı. Dumanı üflerken yüzündeki o gülümseme yerini hüzünlü bir ciddiyete bıraktı.
​Ömer de sigarasından bir fırt çekip Baran’a döndü. 
"Oğlum madem bu kadar çok değer veriyorsun... Sen bu kıza ilk başlarda niye o kadar bağırıp çağırdın, yükseldin ki? Ağzına geleni söyledin kıza."
​Baran başını öne eğip elindeki sigaraya baktı. 
"En büyük sıkıntı da o zaten kanka... O zamanlar nasıl bir kafadaysam, sanki karşımdaki insan değilmiş gibi haksız yere ne var ne yok saydırdım kıza. Şimdi dönüp baktıkça kendime öyle bir kızıyorum ki... Kızın o günkü korkmuş yüzü gözümün önünden gitmiyor. O kadar bağırıp kalbini kırdıktan sonra şimdi nasıl hiçbir şey olmamış gibi yapayım? İçim içimi yiyor hâlâ."
​Baran sigarasından derin bir nefes daha çekip gözlerini Ömer’e dikti.
 "Hem sen bana akıl veriyorsun ama... Madem Yeliz senin sevgilin, hastanede o gün o kızın o halini gördüğünde, o kadar perişan olduğunu gördüğünde nasıl sustun? Nasıl Deren'e tek bir laf etmedin, hiç mi kızmadın ona o an?"
​Ömer sigarasından derin bir nefes çekip dumanı yavaşça havaya üfledi. Baran’ın bakışlarındaki o sorgulayan ifadeye karşı bakışlarını dikleştirdi, yüzüne olgun bir tebessüm yerleşti.
​"Kızmadım kanka, çünkü Deren’in bir suçu yoktu ki," dedi Ömer, net bir ses tonuyla. "Hastanede Yeliz’i o halde görünce içim gitti, eyvallah... Ama olayın Deren’le bir ilgisi olmadığını, kızın da en az bizim kadar çaresiz ve masum olduğunu görebiliyordum. Sen o anki öfkenle gözün hiçbir şeyi görmediği için önüne gelene patladın, kıza yüklenip durdun. Ben niye durup dururken masum bir kıza bağırıp çağırıp durumları daha da kilitleyeyim?"
​Baran duyduklarıyla duraksadı. Sigarasının külleri rüzgarla savrulurken gözlerini denize çevirdi. Ömer’in bu kadar mantıklı ve sakin yaklaşımı, kendi fevriliğini bir kez daha yüzüne vurmuştu.
​Ömer, Baran’ın omzunu dostça sıktı. "Bak oğlum, olan oldu artık. Sen o gün öfkeni kontrol edemedin, kızın kalbini kırdın ama bugün onu koruyorsun, evine kadar bırakıyorsun, arkanda sana sarılmasına izin veriyorsun. Deren sana o kapıyı tamamen kapatmamış demek ki. Şimdi geçmişteki hatalarına takılıp kalmayı bırak da, o günkünün aksine gerçek Baran’ı, onun yanında ne kadar değiştiğini göster kıza."
​Baran sigarasından son bir fırt alıp izmariti yere attı ve ayakkabısının ucuyla ezdi. Göğsünü derin bir nefesle doldururken kafasındaki karmaşa biraz olsun durulmuş gibiydi.
​"Haklısın..." dedi kısık ama kararlı bir sesle. "O zaman bu saatten sonra bağırıp çağırmak yok. Ne yapıp edip kendimi affettireceğim o kıza."