KİRLİ BEYAZ

BARAN

​Ekrandaki o son cümleyi belki elli kere okudum. "Kendime kızdım..." Sanki yanımda durmuş, o incecik sesiyle bana değil de kendi kalbine ceza verir gibi söylemişti bunu. Poyraz yanımda kıpırdanıp, "Abi ne yazdı?" diye sorunca telefonun ekranını hırsla kapattım.

​"Uzattıkça batıyoruz," dedim sesimdeki çaresizliği saklamaya çalışarak. "Mesajla, lafla ikna olacak bir kırgınlık değil bu Poyraz. Kız haklı. Hayatına pat diye girdim, bir de üzerine ne olduğu belirsiz sırlarla kafasını karıştırdım."

​Ayağa kalktım. Kolumdaki sızı umurumda bile değildi, içimdeki o koca boşluğun yanında lafı bile edilmezdi. Hastane binasına doğru son bir kez baktım. Deren muhtemelen odasında ya da ameliyathanede, duvarlarını tekrar en kalın taşlarla örmekle meşguldü. Ama bu defa o duvarların arkasında kalmasına izin vermeyecektim.

​"Nereye abi?" dedi Poyraz arkamdan.

​"Şimdilik gidiyoruz," dedim motora doğru yürürken. "Ama pes ettiğimden değil. Sadece şu an üstüne gidersem beni hayatından tamamen silecek, hissediyorum. Zaman lazım... Ve kendimi ona düzgünce anlatacak bir fırsat."

​DEREN

​Odamdaki masanın başında oturmuş, önümdeki hasta dosyasına boş gözlerle bakıyordum. Dakikalardır aynı satırı okuyor ama tek bir kelimeyi bile idrak edemiyordum.

​Gözüm masanın kenarında duran, üzeri hafif batikon lekesi kalmış pansuman kutusuna kaydı. Daha yarım saat önce tam karşımda oturuyordu. O geniş omuzları, gömleğini açarkenki o çekingen hali, gözlerindeki o masum tebessüm... Hepsi bir yalan mıydı? Yoksa ben mi onun sıradan bir ilgisini kafamda büyütüp hayaller kurmuştum?

​Kapı vurulmadan birden açılınca irkilerek başımı kaldırdım. İçeri giren Gizem'di. Yüzündeki muzip ifade beni görür görmez yerini endişeye bıraktı.

​"Deren? Kızım ne oldu sana? Bahçede bir şeyler olmuş, kaza falan dediler... Baran Bey'i kolu kanlar içinde girerken görmüşler, doğru mu?"

​"İyi o," dedim, sesimin soğuk çıkmasına gayret ederek. Dosyanın kapağını kapattım. "Pansumanını yaptım, gitti."

​Gizem yaklaşarak masanın kenarına oturdu. "Sadece bu kadar mı? Yüzün kireç gibi Deren. Bir şey olmuş senin yüzünde o 'ben yine gardımı aldım' ifadesi var. Ne yaptı adam?"

​"Hiçbir şey yapmadı Gizem," dedim yutkunarak. Gözlerimin dolmaması için tavan arasındaki bir noktaya kilitlendim. "Sadece benim bir anlık aptallığımla kurduğum o küçük masalı yıktı, hepsi bu. Telefonuna bir mesaj geldi... Bir kadın. Ve Baran öyle bir panikledi ki, telefonu saklamaya çalışırken ne kadar suçlu olduğunu kendi elleriyle açık etti."

​Gizem kaşlarını çattı. "Belki gerçekten iş arkadaşıdır? Hemen kestirip atmasaydın..."

​"Sorun mesajın gelmesi değil!" diye aniden yükseldim, sonra sesimi kontrol etmek için derin bir nefes aldım. "Sorun, onun hayatında bana yer olmaması. Kim olduğunu, ne iş yaptığını, hayatında kimlerin olduğunu bile bilmiyorum Gizem. Ben daha adını yeni öğrendiğim bir adama kalbimin anahtarını vermeye kalktım. Kızgınlığım ona değil... Kendime."