KİRLİ BEYAZ

DEREN

​Sabahın ilk ışıkları pencerenin storlarından içeri süzülürken alarmın sesiyle gözlerimi açtım. Gece boyunca rüyamda sürekli siyah arabalar, karanlık koridorlar ve bana elini uzatan Baran’ı görmüştüm. 

​Hızlıca yataktan kalkıp duşa girdim. Üzerime şık ama rahat bir gömlek, koyu renk bir pantolon geçirdim. Ameliyat öncesi kahve içmeden duramazdım ama bugün içimde garip bir telaş vardı.

​Çantamı ve hastane kartımı alıp daireden çıktım. Merdivenleri hızlı adımlarla inip bina kapısını açtığımda, sabahın o taze, soğuk havası yüzüme çarptı. Ve o an... Gördüğüm şeyle olduğum yerde kaldım.

​Benim beyaz arabam, tam da binanın çıkışındaki kaldırımın kenarına, sıfıra sıfır yanaştırılmış durıyordu.  Akşam hastane bahçesinde unuttuğum, sonra da Baran’dan mahcupça getirmesini rica ettiğim arabam tam karşımdaydı işte. Gece yarısı o haliyle bile unutmamış, halletmişti.

​Yüzümde istemsizce kocaman bir tebessüm belirdi. "Sözünün eri adamsın Baran..." diye fısıldadım.

​Sokak her zamanki gibi sakindi. Şehrin o erken saatlerdeki tatlı sessizliği vardı. Arabaya doğru adımlayıp sürücü koltuğuna oturdum. Anahtarı kontağa taktığımda, torpido gözünün üzerine bırakılmış küçük, katlanmış bir kağıt parçası dikkatimi çekti.

​Kalbim yine o tanıdık ritimle çarpmaya başladı. Kağıdı elime aldım. Üzerinde uzun uzun cümleler yoktu; tam da onun gibi sert, kısa ve netti. Sadece iki cümle yazılmıştı o kendine has kararlı el yazısıyla:

​"Araban kapıda ...Ameliyatında başarılar doktor hanım."

​Kağıdı göğsüme bastırdım. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Bütün o soru işaretleri, belirsizlikler, hayatındaki o karanlık sırlar hâlâ duruyordu biliyordum. Ama o an, bu arabanın içinde, o küçücük kağıt parçasını tutarken... Kendimi uzun zamandır ilk defa bu kadar güvende ve bu kadar özel hissettim.

​Arabayı çalıştırıp hastanenin yolunu tuttum. O sırada ne sokağın başındaki gölgelerden, ne arka sokakta konumlanmış araçlardan, ne de beni güvenli bir mesafeden çaktırmadan takip eden o adamlardan haberim vardı. Baran, etrafıma öyle gizli ve etten bir duvar örmüştü ki, ruhum bile duymuyordu.

​BARAN

​Deponun soğuk, nemli betonunda yürürken adımlarımın sesi boşlukta çınlıyordu. Bütün gece uyumamış, Aylin’in siber ekibiyle birlikte o mesajın izini sürmüştük. Ve sonunda... Sinyalin çakıştığı o ilk noktayı yakalamıştık.

​ Karşımda, sandalyeye bağlanmış duran adamın yüzü kan  revan içindeydi. Poyraz başucunda durmuş, elindeki deri eldivenleri düzeltiyordu.

​"Konuştu mu?" dedim, sesimdeki buz gibi soğukluk depodaki havayı daha da dondurdu.

​Ömer yanıma geldi. "Abi, adam 'Gölge' lakaplı bir tetikçi. Fotoğrafı çeken bu değil ama sinyali bu aktarmış. 'Biz sadece Baran Bey’e uyarı vermek istedik, kıza dokunmayacaktık' deyip duruyor."

​Adamın önüne kadar yürüdüm. Saçlarından tutup başını yukarı kaldırdım. Gözlerinin içine baktım; korku, göz bebeklerinde büyüyordu.

​"Uyarınızı aldım," dedim tane tane, fısıldar gibi. "Ama siz bir şeyi yanlış hesapladınız."