KİRLİ BEYAZ

Gece uyuyamamıştım, sinirliydim ve biraz da kırgın. Baran'a kırgınlığım kendime kızgınlığımdı. Çünkü Baran beni davet etmişti ve beni masada tek başıma bırakmıştı. Ben ise hani hiç tanımadığım bir adamla direkt yemeğe çıkmıştım.

​Aynadaki yansımama bakarken kendime kızgınlığım daha da arttı. Adamı doğru dürüst tanımıyordum bile. Masada tek başıma kaldığım o an gözümün önüne geldikçe yanaklarımın yandığını hissettim. Gece yarısı gelen o kuru özür mesajı neyi değiştirecekti ki?

Deren hastanenin kapısından içeri girdiğinde, hemen ileride bekleyen Baran’ı fark etti. Baran’ın uykusuzluktan gözlerinin altı çökmüş, koyu halkalar belirginleşmişti; darmadağın saçlarıyla günlerdir uyumamış gibi duruyordu. Deren’i görür görmez hızlı adımlarla yanına gelip, 

"Deren, dur lütfen. Dün akşamki saçmalık için gerçekten çok özür dilerim. Birdenbire çekip gitmem gerekiyordu, başka şansım yoktu ama seni öylece bırakıp gittiğim için bütün gece gözüme uyku girmedi" dedi. Deren ise adımlarını yavaşlatmadan, Baran'a dönüp soğuk bir ifadeyle

 "Aramızda özür dilenecek bir yakınlık yok Baran. Acil işlerin bittiyse hayatına kaldığın yerden devam edebilirsin, beni bu açıklama çabalarıyla oyalama"

 diyerek yanından geçip gitti. Baran peşini bırakmayıp asansöre kadar takip etti ve 

"Anlamıyorsun, gerçekten geçerli bir sebebim vardı. Sadece tek bir dakika dinle beni, ne olur" diye diretti. Deren asansörün düğmesine basarken gözlerini devirip, 

"Bana ne senin sebebinden? Ben senin keyfini bekleyecek değilim, çekil önümden işime geç kalıyorum" diyerek asansöre tek başına bindi.

​Ameliyathane katına ulaştığında Deren tam giyinme odasına doğru yönelmişti ki Baran’ın merdivenlerden nefes nefese çıktığını gördü. Deren şaşkınlıkla duraklayıp 

"Senin ne işin var burada, peşimde dolanmayı kesecek misin artık?" diye çıkıştı. Baran mahcup ama çaresiz bir tavırla bir adım yaklaşıp

 "Sadece gerçekten pişman olduğumu bilmeni istedim. Kafan bana takılı kalsın istemedim, ameliyata böyle gergin girmene gönlüm elvermedi" dedi. 

Deren kollarını bağlayıp alaycı bir tebessümle

"Senin varlığın zaten gerginlik sebebi. Beni düşündüğünü iddia edip durma, ameliyathanenin kapısına kadar gelip rezillik çıkarma da git buradan" dedi ve arkasını dönüp steril alana adımını attı.

~BARAN

​O kapı eninde sonunda açılacak ve Deren ameliyattan yorgun argın çıkacaktı. İşte o an ne olursa olsun karşısına dikilmek zorundaydım. Onu ne kadar kırdığımı, ona nasıl büyük bir haksızlık yaptığımı düşündükçe çıldıracak gibi oluyordum. Ama kaçmayacaktım.

​Ne yapıp edip o kızdan özür dilemem, kendimi affettirmem gerekiyordu. Beni dinlemesini, gözlerimin içine bakıp bu pişmanlığı görmesini sağlamalıydım. Beni affedene kadar da tek bir adım bile geri atmayacaktım.

Ameliyathanenin üzerindeki kırmızı ışık sönüp kapılar açıldığında Baran, bekleme salonundaki hasta yakınlarının arasında anında ayağa fırladı. Dört saattir koridordaki sandalyelerde onlarla birlikte voltalıyor, her kapı açılışında nefesini tutuyordu.

​Deren yorgun adımlarla dışarı çıktı, maskesini çenesine indirdi. Endişeyle etrafını saran hasta yakınlarına dönüp rahatlatıcı bir tebessümle konuştu: