İki Deli Bir Dünya

Araziden eve döndüğümüzde tek hayalim, o çamurlu botları fırlatıp Bay Egonuz'un ukala suratını birkaç saatliğine unutmaktı. Ama Yılmaz ailesinin çatısı altında sakin bir gün geçirmek, Kaan'ın egosuz bir cümle kurması kadar imkansızdı.

Salona adımımızı atmamızla birlikte evdeki atmosferin anormalliğini hissettik. Annem, koltuğun ortasına bağdaş kurmuş, ellerini karnına koymuş ve gözlerini tavana dikmişti. Babam ise elinde koca bir sürahi suyla salonun içinde tur atıyor, turlar arasında da kendi kendine mırıldanıyordu.

"Anam!" dedi İdil çantasını yere bırakırken. "Siz yine ne yapıyorsunuz? Annem yine evi pozitif enerjiyle şarj etme seansına mı başladı?"

Annem derin bir nefes alıp gözlerini yavaşça açtı. Yüzünde garip bir ciddiyet, dudaklarında ise felaket habercisi bir titreme vardı.

"Kızlar..." dedi annem, sesi bir anda panik teline bastı. "Galiba geliyor. Doğuruyorum ben!"

Ne

Kızlar memati geliyor

Sıçtık