İki Deli Bir Dünya

Kaan’la mesajlaşmanın verdiği o tuhaf tebessümle gözlerimi yeni kapatmışım ki, evin içinde kıyamet alameti gibi bir ses patladı.

Önce Atlas, ardından onun sesini duyan Alparslan... Çifte ikizlerin ilk gece konseri resmi olarak başlamıştı.

Hiç susmuyorlardı arkadaş

Küçücük çocuktan nasıl bu kadar ses çıkar ya , evi inletiyor ikiside

Koridordan anında terlik sürükleme sesleri ve fısıltılı bir kavga yükseldi. Babamla annem çoktan ayaklanmıştı.

"Mustafa! Çocukların çakraları tıkandı diyorum sana, gazlarını sol taraftan çıkarmadın!" diyordu annem fısıltılı bir bağırışla.

"Nurten, gece gece ne gazı, ne çakrası?!" diyordu babam uykulu ve çaresiz bir sesle. "Çocuklar bildiğin acıkmış! İki saattir nöbet tutuyorum, gözlerimin altı morardı!"

İdil’le ben de daha fazla uyuyamayacağımızı anlayıp gözlerimizi açtık. Yataklarımızın içinde doğrulduk. Ama bir dakika... İdil’in yatağı boştu! Çocuğun Berk’ten gelen mesajın şokundan gözüne uyku girmemiş, gecenin bir yarısı sessizce yataktan sıvışmıştı herhalde.

Bizim salak da Berke aşıktı.

Ben odanın kapısını hafifçe aralayıp koridora süzüldüm. Annem üzerinde bohem sabahlığı, elinde adaçayı tütsüsüyle salona doğru ilerliyordu. Babam ise arkasından geliyordu; kucağının birinde Atlas, diğerinde Alparslan vardı. İki bebek kucağında ağlaşırken babam yürüyen bir beşik gibi sağa sola sallanıyordu.

Hala şoku atlatamamıştı.

İlk gece ağladıklarında babam "hayır, olamaz" diye çocuklara eşlik etmişti

Annemse tütsü yakarım geçer demişti.

Geçmemişti.

Tam salonun kapısına geldiklerinde annem aniden durdu. Elini havaya kaldırıp babamı durdurdu. Yüzünde dehşet dolu bir ifade vardı.

"Mustafa..." dedi annem fısıltıyla. "Salonda biri var. Negatif bir aura sezdim. Karanlıkta biri oturuyor!"

"Anne ne alakası var, dur bir dakika!" diyerek hemen araya girdim, annemin kolunu tutmaya çalışarak. "Saçmalama, hırsızın bizim evde ne işi var? İdil’dir o kesin!"

"Sus Mina!" dedi annem, beni dinlemeyerek gözleri dönmüş bir şekilde. "Evimizi ve yeni doğan çakralarımızı koruyacağım!"

Hayır. İkinci defa yaşayamayız bunu

İdil olduğuna emindim. Ama annem değildi.

Annem mermi gibi mutfağa fırladı ve iki saniye sonra elinde devasa, döküm bir teflon tavayla geri döndü!.

Eski anılarımız canlandı sanki kızlar dimi.

"Anne yapma, dur vallahi bak!" diye fısıltıyla bağırdım arkasından ama Nurten Yılmaz bir kere moda girmişti, kimse durduramaz

Annem sessizce, adeta bir komando gibi parmak uçlarında salona doğru süzüldü. Kapının arkasından kafamı uzatıp dehşetle izlemeye başladım. Babam da kucağındaki iki bebekle arkada kalakalmıştı.

İdil...

O kadar mı dalmıştı bu kız. İnanamıyorum ya

Salondaki tekli berjerde, arkası kapıya dönük, elinde telefonun ışığı yüzüne vuran biri oturuyordu. İdil, Berk’in attığı "Seni seviyorum" mesajını karanlıkta tekrar tekrar okuyup hülyalı hülyalı hayallere dalmış durumdaydı.

Annem karanlıkta o silüete yaklaştı, tavayı iki eliyle geriye doğru kaldırdı ve...

Bilin bakalım ne oldu