İki Deli Bir Dünya

Yılmaz ailesinin tatlı huzuru, akşamın çökmesiyle birlikte yerini sakin bir sessizliğe bıraktı.

Atlas ve Alparslan sütlerini içip mışıl mışıl uykuya dalmış, annem salonun ortasında günün yorgunluğunu atmak için yoga matını sermişti. Babam ise berjerde alçılı bacağını pufa uzatmış, elinde kumanda, buzlu kolonyalı bezle alnına kompres yapıyordu. Herkes kendi köşesine çekilmişti.

İdil’le ben odamıza geçip yataklarımıza kıvrıldık. Saat gecenin on birini geçiyordu. Tam komodinin üzerindeki lambayı kapatmak üzereydim ki telefonum titreşti.

Gönderen: Bay Egonuz (Kaan)

“Fırtına? Evdeki gazi Mustafa Bey ve minik ordu ne durumda? Bugün seni canlı gördükten sonra hala hayatta olduğuna şükrediyorum.”

Gözlerimi devirip sırıttım. tam cevap yazıyordum ki...

Odanın bahçeye bakan penceresine küçük bir taş çarptı.

İdil yatağında aniden doğruldu. Yüzündeki o annemin tava vakasından kalma korku ifadesi anında geri gelmişti. "Mina..." dedi fısıltıyla, gözleri kocaman açılarak. "Taş geldi. Annem salonda biri var sanıp yine döküm tavayla buralara koşmasın?!"